Without further ado λοιπόν, πάμε στην επίσημη απονομή του Multiviuz για το καλύτερο σενάριο.
#10 Coherence
There is another theory: that two states continue to exist... separate and decoherent from each other, each creating a new branch of reality... based on the two outcomes. Quantum decoherence ensures that the different outcomes... have no interaction with each other.
#9 In Your Eyes
Sometimes when I'm with you, I forget myself.
#8 Snowpiercer
You know what I hate about myself? I know what people taste like. I know babies taste the best.
#7 Kingsman: The Secret Service
Sorry, Love. Gotta save the world.
#6 The Judge
My father is a lot of unpleasant things, but murderer is not one of them.
#5 Gone Girl
You. Fucking. Bitch.
#4 Interstellar
Do not go gentle into that good night; Old age should burn and rave at close of day. Rage, rage against the dying of the light.
#3 Nightcrawler
You have to make the money to buy a ticket.
#2 Whiplash
I was there to push people beyond what's expected of them. I believe that's an absolute necessity.
#1 Birdman
I'm nothing. I'm not even here.
Jack The Giant Slayer (Τζακ, ο Κυνηγός Γιγάντων)
Περί τίνος πρόκειται;
Το κλασσικό παραμύθι "Ο Τζακ και η φασολιά" αναδημιουργείται από τον σκηνοθέτη των X-Men, Bryan Singer. Σε αυτή την εκδοχή της ιστορίας προστίθενται στοιχεία που δεν υπήρχαν στο παραμύθι, όπως ο πολλαπλασιασμός του αριθμού των γιγάντων, η πριγκίπισσα, αντικείμενο του πόθου για τον Τζακ, και περαιτέρω μαγικά αντικείμενα πέραν των φασολιών. Η ιστορία είναι πάνω-κάτω γνωστή. Ο Τζακ, ένα χωριατόπαιδο, ανταλλάσσει το άλογό του με μια χούφτα μαγικά φασόλια. Ο θείος του, εκνευρισμένος, τα πετά από το παράθυρο και την άλλη μέρα φυτρώνει μία τεράστια φασολιά που τον οδηγεί κατευθείαν στη χώρα των γιγάντων, όπου και ξεκινά η περιπέτειά του.
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Έχοντας μεγαλώσει με την κλασσική - πλέον - εκδοχή του Τζακ και της φασολιάς σε μιούζικαλ με τον Τζιν Κέλυ, δε θα μπορούσα παρά να μην συγκρίνω τις δύο ταινίες. Δεν πα να έχει τα πιο σούπερ εφέ (που δεν τα έχει), δεν πα να έχει καταιγιστική δράση από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό (έτσι κι έτσι), δεν πα να έχει μία μάχη τεραστίων διαστάσεων στο τέλος (μπαααα), δεν υπάρχει σύγκριση. Με το νέο ρεύμα που θέλει όλα - μα όλα - τα παραμύθια να γίνονται ταινίες, δε θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση ο Τζακ. Αλλά τόσες ταινίες, όλο και κάποια προχειροδουλειά γίνετε. Μη με παρεξηγήσετε, το φιλμάκι βλέπεται για να περάσει η ώρα, αλλά μέχρι εκεί. Αν ψάχνετε καταιγιστική δράση και καλοφτιαγμένα μοντέλα γιγάντων, ψάξτε αλλού καλύτερα!
Κανένα τελικό σχόλιο;
Πάρτε μία γεύση από τον παλιό Τζακ!
Περί τίνος πρόκειται;
Το κλασσικό παραμύθι "Ο Τζακ και η φασολιά" αναδημιουργείται από τον σκηνοθέτη των X-Men, Bryan Singer. Σε αυτή την εκδοχή της ιστορίας προστίθενται στοιχεία που δεν υπήρχαν στο παραμύθι, όπως ο πολλαπλασιασμός του αριθμού των γιγάντων, η πριγκίπισσα, αντικείμενο του πόθου για τον Τζακ, και περαιτέρω μαγικά αντικείμενα πέραν των φασολιών. Η ιστορία είναι πάνω-κάτω γνωστή. Ο Τζακ, ένα χωριατόπαιδο, ανταλλάσσει το άλογό του με μια χούφτα μαγικά φασόλια. Ο θείος του, εκνευρισμένος, τα πετά από το παράθυρο και την άλλη μέρα φυτρώνει μία τεράστια φασολιά που τον οδηγεί κατευθείαν στη χώρα των γιγάντων, όπου και ξεκινά η περιπέτειά του.
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Έχοντας μεγαλώσει με την κλασσική - πλέον - εκδοχή του Τζακ και της φασολιάς σε μιούζικαλ με τον Τζιν Κέλυ, δε θα μπορούσα παρά να μην συγκρίνω τις δύο ταινίες. Δεν πα να έχει τα πιο σούπερ εφέ (που δεν τα έχει), δεν πα να έχει καταιγιστική δράση από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό (έτσι κι έτσι), δεν πα να έχει μία μάχη τεραστίων διαστάσεων στο τέλος (μπαααα), δεν υπάρχει σύγκριση. Με το νέο ρεύμα που θέλει όλα - μα όλα - τα παραμύθια να γίνονται ταινίες, δε θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση ο Τζακ. Αλλά τόσες ταινίες, όλο και κάποια προχειροδουλειά γίνετε. Μη με παρεξηγήσετε, το φιλμάκι βλέπεται για να περάσει η ώρα, αλλά μέχρι εκεί. Αν ψάχνετε καταιγιστική δράση και καλοφτιαγμένα μοντέλα γιγάντων, ψάξτε αλλού καλύτερα!
Κανένα τελικό σχόλιο;
Πάρτε μία γεύση από τον παλιό Τζακ!
The Loved Ones
Περί τίνος πρόκειται;
Η σημερινή ταινία μας έρχεται από την Αυστραλία και ανήκει στη μεγάλη των θρίλερ σχολή. Η υπόθεση του έργου διαδραματίζεται στη διάρκεια μίας ημέρας, αλλά όχι οποιασδήποτε τυχαίας ημέρας. Την ημέρα του σχολικού χορού. Ο Μπρεντ, ένας έφηβος με αρκετά ψυχολογικά προβλήματα, αποφασίζει να πάει στο χορό με την κοπέλα του, τη Χόλυ και γι' αυτό αναγκάζεται να απορρίψει πολύ ευγενικά τη μαζεμένη και φαινομενικά ευαίσθητη Λόλα που του ζητά να τη συνοδέψει. Έλα όμως που η Λόλα και ο πατέρας της θέλουν πάση θυσία να επιλέξει αυτή ο Μπρεντ. Ποιος είναι ο πιο φυσιολογικός τρόπος για να γίνει κάτι τέτοιο; Μα φυσικά να απαγάγουν και να βασανίσουν τον Μπρέντ!
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Αν και όχι φίλος των θρίλερ, το σημερινό φιλμάκι μου τράβηξε την προσοχή μετά από μια είδηση που έλεγε πως ένας 49χρονος σκότωσε τον κολλητό του, αντιγράφοντας τα βασανιστήρια στην εν λόγω ταινία. Και είπα θα το δω. Δε θα ήθελα να κρίνω ερμηνείες ή σκηνοθεσία, γιατί στα θρίλερ καλύτερος είναι όποιος ουρλιάζει καλύτερα, και στα βασανιστικομαζοχισμοσάικο θρίλερ η σκηνοθεσία παίζει πολύ μικρό ρόλο. Κάθε φιλμ τρόμου κρίνεται από το κατά πόσο τρομάζει τον θεατή. Η συγκεκριμένη δεν τρομάζει. Μόνο "τσούζει". Γιατί όσο και να χει, συμπάσχεις σε κάποιο βαθμό με τον πρωταγωνιστή όταν του καρφώνουν μαχαίρια στα πόδια ή όταν το "Μπλακεντέκερ" που κρατά η παιδούλα στο παραπάνω πόστερ συμαδεύει το κεφάλι του. Με λίγα λόγια, η ταινία είναι ταμάμ για όσους αρέσκονται σε αίματα, ξεκοιλιάσματα και άλλους 101 τρόπους για να βασανίσεις έναν έφηβο δεμένο σε καρέκλα.
Κανένα τελικό σχόλιο;
Εσείς ξέρατε ότι άμα ρίξεις αλάτι σε πληγή, τσούζει;
Περί τίνος πρόκειται;
Η σημερινή ταινία μας έρχεται από την Αυστραλία και ανήκει στη μεγάλη των θρίλερ σχολή. Η υπόθεση του έργου διαδραματίζεται στη διάρκεια μίας ημέρας, αλλά όχι οποιασδήποτε τυχαίας ημέρας. Την ημέρα του σχολικού χορού. Ο Μπρεντ, ένας έφηβος με αρκετά ψυχολογικά προβλήματα, αποφασίζει να πάει στο χορό με την κοπέλα του, τη Χόλυ και γι' αυτό αναγκάζεται να απορρίψει πολύ ευγενικά τη μαζεμένη και φαινομενικά ευαίσθητη Λόλα που του ζητά να τη συνοδέψει. Έλα όμως που η Λόλα και ο πατέρας της θέλουν πάση θυσία να επιλέξει αυτή ο Μπρεντ. Ποιος είναι ο πιο φυσιολογικός τρόπος για να γίνει κάτι τέτοιο; Μα φυσικά να απαγάγουν και να βασανίσουν τον Μπρέντ!
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Αν και όχι φίλος των θρίλερ, το σημερινό φιλμάκι μου τράβηξε την προσοχή μετά από μια είδηση που έλεγε πως ένας 49χρονος σκότωσε τον κολλητό του, αντιγράφοντας τα βασανιστήρια στην εν λόγω ταινία. Και είπα θα το δω. Δε θα ήθελα να κρίνω ερμηνείες ή σκηνοθεσία, γιατί στα θρίλερ καλύτερος είναι όποιος ουρλιάζει καλύτερα, και στα βασανιστικομαζοχισμοσάικο θρίλερ η σκηνοθεσία παίζει πολύ μικρό ρόλο. Κάθε φιλμ τρόμου κρίνεται από το κατά πόσο τρομάζει τον θεατή. Η συγκεκριμένη δεν τρομάζει. Μόνο "τσούζει". Γιατί όσο και να χει, συμπάσχεις σε κάποιο βαθμό με τον πρωταγωνιστή όταν του καρφώνουν μαχαίρια στα πόδια ή όταν το "Μπλακεντέκερ" που κρατά η παιδούλα στο παραπάνω πόστερ συμαδεύει το κεφάλι του. Με λίγα λόγια, η ταινία είναι ταμάμ για όσους αρέσκονται σε αίματα, ξεκοιλιάσματα και άλλους 101 τρόπους για να βασανίσεις έναν έφηβο δεμένο σε καρέκλα.
Κανένα τελικό σχόλιο;
Εσείς ξέρατε ότι άμα ρίξεις αλάτι σε πληγή, τσούζει;
The Matrix
Περί τίνος πρόκειται;
Βρισκόμαστε στο τέλος του 20ού αιώνα και η πληροφορική βρίσκεται σε διαρκή άνθιση. Μαζί της, όμως, ανθίζει και το hacking. Ο Νίο, ένας νεαρός επίδοξος προγραμματιστής αναζητά εναγωνίως πληροφορίες για το Matrix και τον Μορφέα που, όπως ακούγεται, γνωρίζει πολλά. Κατά τη διάρκεια της αναζήτησής του έρχεται αντιμέτωπος με παράξενους πράκτορες και μία μαυροντυμένη κοπέλα ονόματι Τρίνιτυ, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ξεχωρίσει την πραγματικότητα από το όνειρο. Τι θα γίνει όταν ο Μορφέας βρίσκει τον Νίο και του κάνει μία ανήκουστη πρόταση; Θα πάρει ο Νίο το μπλε χάπι και θα ξεχάσει τα πάντα, ή το κόκκινο και θα ανακαλύψει την πραγματικότητα πίσω από την πραγματικότητα;
Ποια είναι η δικιά μου κριτική;
Πρώτον να τονίσω ότι δεν το είχα ξαναδεί το Matrix. Όχι, ούτε όταν το έβαζε το Star κάθε τρίμηνο. Αλλά είχα δει τις 2 συνέχειές του. Δεν ξέρω πώς και γιατί. Ίσως να φοβόμουν μικρός. Όπως και να έχει, ομολογώ ότι έπρεπε να το είχα δει. Πολύ σπάνια μία ταινία sci fi συνδυάσει ξύλο, θρησκευτικές και κοσμογονικές αναζητήσεις, σωστή επιστημονική ορολογία, ερωτικό ειδύλλιο και στο τέλος της να σε αφήσει να αναρωτιέσαι αν το σώμα σου είναι κάπου συνδεδεμένο σε έναν τεράστιο εξομοιωτή. Ο Φισμπουρν ως Μορφέας έδωσε ρέστα, ο Ρηβς ως Νίο ήταν τόσο φλώρος όσο έπρεπε και η Τρίνιτυ ήταν εκείνη η γαμιστερή γκομενίτσα που σε ξυλοφορτώνει πριν καλά καλά το καταλάβεις. Σκηνοθεσία άψογη σε αρμονία με το σενάριο. Το μόνο που πάντα μου την έσπαγε ήταν εκείνος ο αδιάκοπος καταρράκτης από πράσινα γράμματα σε μαύρο φόντο, που μέχρι και σήμερα κοσμεί τα screensaver όλου του κόσμου. Στο κάτω κάτω γιατί χρησιμοποιείτε screensaver; Είναι φλώρικα! Και αν είστε τόσο gay και τα χρησιμοποιείτε, γιατί βάζετε το μάτριξ και δε βάζετε ψαράκια να βολοδέρνουν την οθόνη πέρα δώθε; Σύγχυση σκέτη!
Κανένα τελικό σχόλιο;
Τι σκατά έχει κάνει αυτός ο Reeves και μοιάζει πάντα με 25χρονο παλικαράκι, 50 χρονών μαντράχαλος;
Περί τίνος πρόκειται;
Βρισκόμαστε στο τέλος του 20ού αιώνα και η πληροφορική βρίσκεται σε διαρκή άνθιση. Μαζί της, όμως, ανθίζει και το hacking. Ο Νίο, ένας νεαρός επίδοξος προγραμματιστής αναζητά εναγωνίως πληροφορίες για το Matrix και τον Μορφέα που, όπως ακούγεται, γνωρίζει πολλά. Κατά τη διάρκεια της αναζήτησής του έρχεται αντιμέτωπος με παράξενους πράκτορες και μία μαυροντυμένη κοπέλα ονόματι Τρίνιτυ, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ξεχωρίσει την πραγματικότητα από το όνειρο. Τι θα γίνει όταν ο Μορφέας βρίσκει τον Νίο και του κάνει μία ανήκουστη πρόταση; Θα πάρει ο Νίο το μπλε χάπι και θα ξεχάσει τα πάντα, ή το κόκκινο και θα ανακαλύψει την πραγματικότητα πίσω από την πραγματικότητα;
Ποια είναι η δικιά μου κριτική;
Πρώτον να τονίσω ότι δεν το είχα ξαναδεί το Matrix. Όχι, ούτε όταν το έβαζε το Star κάθε τρίμηνο. Αλλά είχα δει τις 2 συνέχειές του. Δεν ξέρω πώς και γιατί. Ίσως να φοβόμουν μικρός. Όπως και να έχει, ομολογώ ότι έπρεπε να το είχα δει. Πολύ σπάνια μία ταινία sci fi συνδυάσει ξύλο, θρησκευτικές και κοσμογονικές αναζητήσεις, σωστή επιστημονική ορολογία, ερωτικό ειδύλλιο και στο τέλος της να σε αφήσει να αναρωτιέσαι αν το σώμα σου είναι κάπου συνδεδεμένο σε έναν τεράστιο εξομοιωτή. Ο Φισμπουρν ως Μορφέας έδωσε ρέστα, ο Ρηβς ως Νίο ήταν τόσο φλώρος όσο έπρεπε και η Τρίνιτυ ήταν εκείνη η γαμιστερή γκομενίτσα που σε ξυλοφορτώνει πριν καλά καλά το καταλάβεις. Σκηνοθεσία άψογη σε αρμονία με το σενάριο. Το μόνο που πάντα μου την έσπαγε ήταν εκείνος ο αδιάκοπος καταρράκτης από πράσινα γράμματα σε μαύρο φόντο, που μέχρι και σήμερα κοσμεί τα screensaver όλου του κόσμου. Στο κάτω κάτω γιατί χρησιμοποιείτε screensaver; Είναι φλώρικα! Και αν είστε τόσο gay και τα χρησιμοποιείτε, γιατί βάζετε το μάτριξ και δε βάζετε ψαράκια να βολοδέρνουν την οθόνη πέρα δώθε; Σύγχυση σκέτη!
Κανένα τελικό σχόλιο;
Τι σκατά έχει κάνει αυτός ο Reeves και μοιάζει πάντα με 25χρονο παλικαράκι, 50 χρονών μαντράχαλος;
John Dies At The End
Περί τίνος πρόκειται;
Η ταινία, που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του David Wong, δείχνει το πώς περιγράφει ο Dave την παράξενη ιστορία του ίδιου και του κολλητού του φίλου, John σε έναν δημοσιογράφο. Ο John, ερασιτέχνης μουσικός και χρήστης παράξενων ουσιών, δέχεται να πάρει μία μαύρη γλειώδη ουσία σε σύριγγα, ονόματι Soy Sauce, από έναν Τζαμαϊκανό και να τη δοκιμάσει πάνω του. Έλα, όμως, που του ανοίγει το μυαλό και του επιτρέπει να δει ό,τιδήποτε υπάρχει γύρω του, είτε είναι από αυτόν τον κόσμο, είτε από οποιονδήποτε άλλο. Και σα να μην έφτανε αυτό, χορηγεί την ίδια ουσία στον Dave. Στο σημείο εκείνο, ξεκινά η περιπέτεια των δύο φίλων, που περιλαμβάνει από τέρατα φτιαγμένα από κάθε είδους κρέας, μέχρι υπερμεγέθη έντομα και αράχνες που αψηφούν τη βαρύτητα.
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Είναι τόσο καφρίλικο, τόσο αλλόκοτο, που κάθε μικρή σκηνή αποκτά πεντακάθαρο νόημα. Από τη σκηνή που ανοίγει ο καταψύκτης και όλα τα κρέατα σχηματίζουν ένα τέρας, μέχρι τη μεταμόρφωση ενός πόμολου σε ανδρικό πέος, προϊδεάζουν το θεατή για το τι θα επακολουθήσει. Είναι προφανές πως η ταινία δεν παίρνει σε κανένα σημείο τον εαυτό της στα σοβαρά, οπότε αν ψάχνετε για σοβαρή ταινία επιστημονικής φαντασίας, στραφείτε αλλού. Από την άλλη, θα σας πρότεινα να τη δείτε γιατί έχει την ικανότητα να αηδιάσει, να γελοιοποιήσει και να αφήσει με ανοιχτό το στόμα τους πάντες σε ένα διάστημα 30 δευτερολέπτων. Οπότε, αν έχετε ανάγκη από μία ταινία sci fi εμπλουτισμένη με γερές δόσεις (χαζο)κωμωδίας, κατεβάστε την επί τοπέως και δείτε την μονοκοπανιά.
Κανένα τελικό σχόλιο;
Απλά το παρακάτω gif, για να καταλάβετε για τι πράμα μιλάμε!
Περί τίνος πρόκειται;
Η ταινία, που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του David Wong, δείχνει το πώς περιγράφει ο Dave την παράξενη ιστορία του ίδιου και του κολλητού του φίλου, John σε έναν δημοσιογράφο. Ο John, ερασιτέχνης μουσικός και χρήστης παράξενων ουσιών, δέχεται να πάρει μία μαύρη γλειώδη ουσία σε σύριγγα, ονόματι Soy Sauce, από έναν Τζαμαϊκανό και να τη δοκιμάσει πάνω του. Έλα, όμως, που του ανοίγει το μυαλό και του επιτρέπει να δει ό,τιδήποτε υπάρχει γύρω του, είτε είναι από αυτόν τον κόσμο, είτε από οποιονδήποτε άλλο. Και σα να μην έφτανε αυτό, χορηγεί την ίδια ουσία στον Dave. Στο σημείο εκείνο, ξεκινά η περιπέτεια των δύο φίλων, που περιλαμβάνει από τέρατα φτιαγμένα από κάθε είδους κρέας, μέχρι υπερμεγέθη έντομα και αράχνες που αψηφούν τη βαρύτητα.
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Είναι τόσο καφρίλικο, τόσο αλλόκοτο, που κάθε μικρή σκηνή αποκτά πεντακάθαρο νόημα. Από τη σκηνή που ανοίγει ο καταψύκτης και όλα τα κρέατα σχηματίζουν ένα τέρας, μέχρι τη μεταμόρφωση ενός πόμολου σε ανδρικό πέος, προϊδεάζουν το θεατή για το τι θα επακολουθήσει. Είναι προφανές πως η ταινία δεν παίρνει σε κανένα σημείο τον εαυτό της στα σοβαρά, οπότε αν ψάχνετε για σοβαρή ταινία επιστημονικής φαντασίας, στραφείτε αλλού. Από την άλλη, θα σας πρότεινα να τη δείτε γιατί έχει την ικανότητα να αηδιάσει, να γελοιοποιήσει και να αφήσει με ανοιχτό το στόμα τους πάντες σε ένα διάστημα 30 δευτερολέπτων. Οπότε, αν έχετε ανάγκη από μία ταινία sci fi εμπλουτισμένη με γερές δόσεις (χαζο)κωμωδίας, κατεβάστε την επί τοπέως και δείτε την μονοκοπανιά.
Κανένα τελικό σχόλιο;
Απλά το παρακάτω gif, για να καταλάβετε για τι πράμα μιλάμε!
Blogoscars 2013 Ημέρα 8η: Best Picture (Καλύτερης Ταινίας) Θέσεις 10-1
No 10: The Cabin In The Woods
No 9: The Avengers
No 8: Silver Linings Playbook
No 7: Seeking A Friend For The End Of The World
No 6: Moonrise Kingdom
No 5: Lincoln
No 4: The Untouchables
No 3: Cloud Atlas
No 2: Life Of Pi
No 1: Django Unchained
No 10: The Cabin In The Woods
No 9: The Avengers
No 8: Silver Linings Playbook
No 7: Seeking A Friend For The End Of The World
No 6: Moonrise Kingdom
No 5: Lincoln
No 4: The Untouchables
No 3: Cloud Atlas
No 2: Life Of Pi
No 1: Django Unchained
Blogoscars 2013 Ημέρα 7η: Best Picture (Καλύτερης Ταινίας) Θέσεις 20-11
No 20: The Hunger Games
No 19: To Rome With Love
No 18: Safety Not Guaranteed
No 17: Pitch Perfect
No 16: Indie Game: The Movie
No 15: The Imposter
No 14: Wreck-It Ralph
No 13: Skyfall
No 12: Argo
No 11: The Perks Of Being A Wallflower
No 20: The Hunger Games
No 19: To Rome With Love
No 18: Safety Not Guaranteed
No 17: Pitch Perfect
No 16: Indie Game: The Movie
No 15: The Imposter
No 14: Wreck-It Ralph
No 13: Skyfall
No 12: Argo
No 11: The Perks Of Being A Wallflower
Blogoscars 2013 Ημέρα 6η: Best Leading Actress (Καλύτερου 1ου Γυναικείου)
No 10: Rosemarie DeWitt (Your Sister’s Sister)
No 9: Halle Berry (Cloud Atlas)
No 8: Julianne Hough (Rock Of Ages)
No 7: Elisabeth Olsen (Liberal Arts)
No 6: Aubrey Plaza (Safety Not Guaranteed)
No 5: Kara Hayward (Moonrise Kingdom)
No 4: Emily Blunt (Salmon Fishing In The Yemen)
No 3: Naomi Watts (The Impossible)
No 2: Jennifer Lawrence (Silver Linings Playbook)
No 1: Keira Knightley (Seeking A Friend For The End Of The World)
No 10: Rosemarie DeWitt (Your Sister’s Sister)
No 9: Halle Berry (Cloud Atlas)
No 8: Julianne Hough (Rock Of Ages)
No 7: Elisabeth Olsen (Liberal Arts)
No 6: Aubrey Plaza (Safety Not Guaranteed)
No 5: Kara Hayward (Moonrise Kingdom)
No 4: Emily Blunt (Salmon Fishing In The Yemen)
No 3: Naomi Watts (The Impossible)
No 2: Jennifer Lawrence (Silver Linings Playbook)
No 1: Keira Knightley (Seeking A Friend For The End Of The World)
Blogoscars 2013 Ημέρα 5η: Best Leading Actor (Καλύτερου 1ου Ανδρικού)
No 10: Mark Duplass (Safety Not Guaranteed)
No 9: Jared Gilman (Moonrise Kingdom)
No 8: Omar Sy (The Untouchables)
No 7: Robert Downey Jr. (The Avengers)
No 6: Logan Lerman (The Perks Of Being A Wallflower)
No 5: Tom Hanks (Cloud Atlas)
No 4: Steve Carell (Seeking A Friend For The End Of The World)
No 3: Bradley Cooper (Silver Linings Playbook)
No 2: Daniel Day Lewis (Lincoln)
No 1: Christoph Waltz (Django Unchained)
No 10: Mark Duplass (Safety Not Guaranteed)
No 9: Jared Gilman (Moonrise Kingdom)
No 8: Omar Sy (The Untouchables)
No 7: Robert Downey Jr. (The Avengers)
No 6: Logan Lerman (The Perks Of Being A Wallflower)
No 5: Tom Hanks (Cloud Atlas)
No 4: Steve Carell (Seeking A Friend For The End Of The World)
No 3: Bradley Cooper (Silver Linings Playbook)
No 2: Daniel Day Lewis (Lincoln)
No 1: Christoph Waltz (Django Unchained)










