Περί τίνος πρόκειται;
Η σημερινή ταινία μας έρχεται από την Αυστραλία και ανήκει στη μεγάλη των θρίλερ σχολή. Η υπόθεση του έργου διαδραματίζεται στη διάρκεια μίας ημέρας, αλλά όχι οποιασδήποτε τυχαίας ημέρας. Την ημέρα του σχολικού χορού. Ο Μπρεντ, ένας έφηβος με αρκετά ψυχολογικά προβλήματα, αποφασίζει να πάει στο χορό με την κοπέλα του, τη Χόλυ και γι' αυτό αναγκάζεται να απορρίψει πολύ ευγενικά τη μαζεμένη και φαινομενικά ευαίσθητη Λόλα που του ζητά να τη συνοδέψει. Έλα όμως που η Λόλα και ο πατέρας της θέλουν πάση θυσία να επιλέξει αυτή ο Μπρεντ. Ποιος είναι ο πιο φυσιολογικός τρόπος για να γίνει κάτι τέτοιο; Μα φυσικά να απαγάγουν και να βασανίσουν τον Μπρέντ!
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Αν και όχι φίλος των θρίλερ, το σημερινό φιλμάκι μου τράβηξε την προσοχή μετά από μια είδηση που έλεγε πως ένας 49χρονος σκότωσε τον κολλητό του, αντιγράφοντας τα βασανιστήρια στην εν λόγω ταινία. Και είπα θα το δω. Δε θα ήθελα να κρίνω ερμηνείες ή σκηνοθεσία, γιατί στα θρίλερ καλύτερος είναι όποιος ουρλιάζει καλύτερα, και στα βασανιστικομαζοχισμοσάικο θρίλερ η σκηνοθεσία παίζει πολύ μικρό ρόλο. Κάθε φιλμ τρόμου κρίνεται από το κατά πόσο τρομάζει τον θεατή. Η συγκεκριμένη δεν τρομάζει. Μόνο "τσούζει". Γιατί όσο και να χει, συμπάσχεις σε κάποιο βαθμό με τον πρωταγωνιστή όταν του καρφώνουν μαχαίρια στα πόδια ή όταν το "Μπλακεντέκερ" που κρατά η παιδούλα στο παραπάνω πόστερ συμαδεύει το κεφάλι του. Με λίγα λόγια, η ταινία είναι ταμάμ για όσους αρέσκονται σε αίματα, ξεκοιλιάσματα και άλλους 101 τρόπους για να βασανίσεις έναν έφηβο δεμένο σε καρέκλα.
Κανένα τελικό σχόλιο;
Εσείς ξέρατε ότι άμα ρίξεις αλάτι σε πληγή, τσούζει;
Περί τίνος πρόκειται;
Βρισκόμαστε στο τέλος του 20ού αιώνα και η πληροφορική βρίσκεται σε διαρκή άνθιση. Μαζί της, όμως, ανθίζει και το hacking. Ο Νίο, ένας νεαρός επίδοξος προγραμματιστής αναζητά εναγωνίως πληροφορίες για το Matrix και τον Μορφέα που, όπως ακούγεται, γνωρίζει πολλά. Κατά τη διάρκεια της αναζήτησής του έρχεται αντιμέτωπος με παράξενους πράκτορες και μία μαυροντυμένη κοπέλα ονόματι Τρίνιτυ, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ξεχωρίσει την πραγματικότητα από το όνειρο. Τι θα γίνει όταν ο Μορφέας βρίσκει τον Νίο και του κάνει μία ανήκουστη πρόταση; Θα πάρει ο Νίο το μπλε χάπι και θα ξεχάσει τα πάντα, ή το κόκκινο και θα ανακαλύψει την πραγματικότητα πίσω από την πραγματικότητα;
Ποια είναι η δικιά μου κριτική;
Πρώτον να τονίσω ότι δεν το είχα ξαναδεί το Matrix. Όχι, ούτε όταν το έβαζε το Star κάθε τρίμηνο. Αλλά είχα δει τις 2 συνέχειές του. Δεν ξέρω πώς και γιατί. Ίσως να φοβόμουν μικρός. Όπως και να έχει, ομολογώ ότι έπρεπε να το είχα δει. Πολύ σπάνια μία ταινία sci fi συνδυάσει ξύλο, θρησκευτικές και κοσμογονικές αναζητήσεις, σωστή επιστημονική ορολογία, ερωτικό ειδύλλιο και στο τέλος της να σε αφήσει να αναρωτιέσαι αν το σώμα σου είναι κάπου συνδεδεμένο σε έναν τεράστιο εξομοιωτή. Ο Φισμπουρν ως Μορφέας έδωσε ρέστα, ο Ρηβς ως Νίο ήταν τόσο φλώρος όσο έπρεπε και η Τρίνιτυ ήταν εκείνη η γαμιστερή γκομενίτσα που σε ξυλοφορτώνει πριν καλά καλά το καταλάβεις. Σκηνοθεσία άψογη σε αρμονία με το σενάριο. Το μόνο που πάντα μου την έσπαγε ήταν εκείνος ο αδιάκοπος καταρράκτης από πράσινα γράμματα σε μαύρο φόντο, που μέχρι και σήμερα κοσμεί τα screensaver όλου του κόσμου. Στο κάτω κάτω γιατί χρησιμοποιείτε screensaver; Είναι φλώρικα! Και αν είστε τόσο gay και τα χρησιμοποιείτε, γιατί βάζετε το μάτριξ και δε βάζετε ψαράκια να βολοδέρνουν την οθόνη πέρα δώθε; Σύγχυση σκέτη!
Κανένα τελικό σχόλιο;
Τι σκατά έχει κάνει αυτός ο Reeves και μοιάζει πάντα με 25χρονο παλικαράκι, 50 χρονών μαντράχαλος;
