Περί τίνος πρόκειται;
Ο Νίκολας Μπάρκλευ, ένα παιδί 13 ετών, εξαφανίστηκε από το Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών το 1994 από τη γειτονιά του και ήταν αγνοούμενος για 3 χρόνια. Όλα αυτά μέχρι που μια μέρα, η οικογένειά του δέχεται μία κλήση από την Ισπανία πως το παιδί τους βρέθηκε και έχει βρει καταφύγιο σε ένα αστυνομικό τμήμα. Όταν η αδερφή του Νίκολας αποφασίζει να τον παραλάβει αυτοπροσώπως αεροπορικώς, δεν φαντάζεται πως το άτομο που επρόκειτο να καλωσορίσει στο σπίτι της δεν είναι ο αδερφός της. Είναι ένας 23χρονος νεαρός Γάλλος, που τον υποδύεται με σκοπό να ξεφύγει από ό,τι τον κυνηγάει στην Ισπανία. Η ταινία αφηγείται, μέσα από συνεντεύξεις των πρωταγωνιστών της ιστορίας, την πορεία του νεαρού που υποδύεται το Νίκολας, από την εύρεσή του σε έναν τηλεφωνικό θάλαμο, μέχρι την σύλληψή του για πλαστοπροσωπία.
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ. Και το λέω εγώ που δεν είμαι μεγάλος φαν. Για την ακρίβεια, δε νομίζω να έχω δει πάνω από 10 στη ζωή μου (και πάλι πολλά λέω). Και όμως αυτό είχε κάτι το ιδιαίτερο. Κάτι το διαφορετικό. Θύμιζε δημιούργημα του φανταστικού, όμως οι συνεντεύξεις μου υπενθύμιζαν ότι είναι 100% αληθινό. Θαύμασα τον απατεώνα σε πολλές στιγμές και κατηγόρησα την οικογένεια που τον δέχτηκε σε άλλες. Και τότε είδα κάτι που δεν το περίμενα. Μια ανατροπή. Ποιος να το φανταζόταν πως όταν πάτησα το enter για να δω την ιστορία ενός κλέφτη ταυτοτήτων, θα με έβαζε σε σκέψεις για τα κίνητρα όλων των άλλων πέρα από τον ίδιο; Κρίμα που δεν προτάθηκε για Όσκαρ.
Κανένα τελικό σχόλιο;
Τώρα που είπα Όσκαρ, ξέχασα να σας πω. Έρχονται τα blogoscars σιγά σιγά και όποιος αναγνώστης του MultiViuz θέλει (ναι σε σας τους 5 μιλάω), ας μου στείλει μια λίστα με τις καλύτερες ερμηνείες, σκηνοθεσίες και γενικά ταινίες του 2012. Ευχαριστώ.
Περί τίνος πρόκειται;
Ο Πωλ, ένας δεσμοφύλακας θανατοποινιτών, το 1935, περνάει τη χειρότερη ουρολοίμωξη της ζωής του, έχει να αντιμετωπίσει τις ιδιοτροπίες του Πέρσυ, ενός κακομαθημένου δεσμοφύλακα που έχει μπει με μέσον στο πόστο του και αντιμετωπίζει αρκετά συχνά την θανάτωση δια της ηλεκτρικής καρέκλας των τροφίμων της πτέρυγάς του. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ένας γιγαντιαίος μαύρος κατάδικος με καρδιά μικρού παιδιού, ονόματι Τζον Κόφι, έρχεται να προστεθεί στη λίστα των κρατουμένων. Πού να φανταστεί, όμως, ότι ο άνθρωπος αυτός, που έχει καταδικαστεί άδικα για δύο φόνους που δε διέπραξε, θα του αλλάξει τη ζωή; Γιατί ο Τζον, έχει ένα μοναδικό χάρισμα. Με μία κινήσή του μπορεί να γιατρέψει κάθε μορφής αρρώστια...
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Υπέροχο. Είναι αυτό που λέμε ταινία με πραγματικό λόγο ύπαρξης. Από το πρώτο λεπτό σε καθηλώνει με την ερμηνεία και την κατάθεση ψυχής των βασικών πρωταγωνιστών. Ο Τομ Χανκς, σε έναν διαφορετικό ρόλο, είναι ένας προβληματισμένος και λίγο δυστυχισμένος δεσμοφύλακας. Ο μακαρίτης ο Μάικλ Ντάνκαν, που όσοι τον έχετε δει σε άλλες ταινίες, θα συμφωνήσετε πως η ηθοποιία του μπορούσε να συγκριθεί με το μπόι του, είναι καθηλωτικός. Σε κάνει να νιώσεις συμπόνια και την ανάγκη να τον βγάλεις από εκεί μέσα, να τον ελευθερώσεις από τον ίδιο του τον εαυτό. Βέβαια, τίποτε από όλα αυτά δε θα ήταν δυνατό, αν δεν υπήρχε το ομώνυμο βιβλίο του Stephen King, ενός συγγραφέα που χειρίζεται το συναίσθημα και την ανάγκη για παρηγοριά με τον τρόμο και το μυστήριο. Ακόμη μία από τις ταινίες που βασίστηκαν σε βιβλίο του και έγιναν instan classics.
Κανένα τελικό σχόλιο;
Χωρίς να αγγίζει βαθιά θρησκευτικά θέματα, εξερευνά το Θεό. Χωρίς να παρουσιάζει κάτι το θετικό, προβάλλει τον οπτιμισμό. Μιλώντας για το θάνατο, σε κάνει να χαμογελάς με τη σκέψη της ζωής.
Περί τίνος πρόκειται;
Ο Πατ έχει διπολική διαταραχή. Μανιοκαταθλιπτικός δηλαδή. Και τι καλύτερο από το να ξεσπάσει, στέλνοντας τον εραστή της γυναίκας του στο νοσοκομείο; Κάτι τέτοιο τον οδηγεί κατευθείαν σε μία ψυχιατρική κλινική, τρόφιμος της οποίας παραμένει για 8 μήνες. Όταν η μητέρα του αποφασίζει να τον βγάλει, αυτός προσπαθεί να κάνει τα πάντα για να ξαναβρεθεί με την γυναίκα του, η οποία του έχει θέσει περιοριστικούς όρους. Στην πορεία, όμως, γνωρίζει την Τίφανυ, μία σεξομανή νεαρή χήρα που του κάνει τη ζωή πατίνι. Αρκούν οι κοινές τους εμπειρίες να τον κάνουν να ξεχάσει τη γυναίκα του, ή μήπως θα αλληλοχρησιμοποιηθούν για να εκπληρώσει καθένας τις επιθυμίες του;
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Η feelgood ταινία των φετινών Oscars. Προτεινόμενη για πρώτους και δεύτερους ανδρικούς και γυναικείους, μας θυμίζει γιατί αγαπάμε τον Ρόμπερτ ΝτεΝίρο και μας υπενθυμίζει ότι η Τζένιφερ Λώρενς είναι, ίσως, η πιο ταλαντούχα ανερχόμενη νέα ηθοποιός. Μεγάλη έκπληξη αποτελεί ο Μπράντλευ Κούπερ, που δε μας έχει συνηθίσει σε τέτοιου είδους ειλικρινείς ερμηνείες. Κρίμα που τα φετινά βραβεία Oscar έχουν μία από τις πιο δύσκολες κατηγορίες πρώτου ανδρικού, και αναμένεται μεγάλο κονταροχτύπημα. (Μάλλον ο Ντάνιελ Ντέυ Λιούις θα το πάρει, αλλά δεν είδα ακόμα το Λίνκολν). Μου άρεσε ο τρόπος που μπλέκει το αμερικάνικο ποδόσφαιρο, τον χορό, τα ψυχοφάρμακα και τον Χέμινγουέι σε έναν ανεμοστρόβιλο από χαστούκια, φιλιά, βρισιές και ενδοσκοπήσεις. Ευρηματική και έξυπνη, μου άφησε μία γλυκιά γεύση στο στόμα που χαρακτηρίζει τις περισσότερες Happy End ταινίες του Hollywood. Το μόνο που με χάλασε ήταν λίγο η διάρκεια. 2 ώρες που θα μπορούσαν άνετα να χωρέσουν σε μιάμιση. Όπως και να 'χει ήταν μία υπενθύμιση πως η τρέλα του καθενός είναι αυτό που τον κάνει διαφορετικό.
Κανένα τελευταίο σχόλιο;
Θέλω να διαβάσω το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε, γιατί κάπου είδα πως είναι αρκετά αστείο και ψυχαναλυτικό συνάμα. Ναι ρε, "συνάμα", ξέρω και τέτοιες λεξούλες!
Περί τίνος πρόκειται;
Βρισκόμαστε στο 1980. Όλος ο κόσμος έχει στραμμένα τα μάτια του στην επανάσταση του Ιράν και στην πολυήμερη ομηρία όλων των εργαζομένων της Αμερικανικής Πρεσβείας με την κατηγορία της κατασκοπείας. Όλων εκτός 6 τυχερών που πρόλαβαν να διαφύγουν τη σύλληψη και βρήκαν καταφύγιο στο σπίτι του Καναδού πρέσβη. Οι αντάρτες, όμως, έχουν αρχίσει να υποψιάζονται την κατάσταση, και αυτό καθιστά επιτακτική ανάγκη τη διάσωση τους από την CIA με ένα ιδιαίτερο σχέδιο. Τη δημιουργία μίας ψεύτικης ταινίας με αληθινό σενάριο κι αληθινή εταιρία παραγωγής. Το βαρύ ρόλο της ενορχήστρωσης της επιχείρησης επωμίζεται ο Τόνυ Μέντεζ (Ben Affleck) που πηγαίνει στο Ιράν, ως ο παραγωγός του "Αργώ".
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Ξεκίνησα την προβολή έχοντας τα παρακάτω στο μυαλό μου. Αληθινή ιστορία, Μπεν Άφλεκ, Χρυσές Σφαίρες Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας. Μετά το τέλος της ταινίας, είχα τα παρακάτω στο μυαλό μου. John Goodman, Μπεν Άφλεκ, Το πολύ ένα όσκαρ. Και αυτό γιατί, ενώ το concept είναι ενδιαφέρον, το ατού της αληθινής ιστορίας πιο πολύ περιορίζει παρά ανυψώνει την πλοκή. Αν και όλη η δράση περιστρέφεται γύρω από τους 6 φυγάδες, μαθαίνουμε ελάχιστα για αυτούς, και πάρα πολλά για τους εξ Αμερικής διασώστες τους. Δεν ξέρω. Ίσως οι τόσο καλές κριτικές από τις Ηνωμένες Πολιτείες να εμπίπτουν στην κατηγορία Εθνικό Φρόνημα. Όπως, πιστεύω, πως θα εμπίπτει και το Zero Dark Thirty. Γιατί απονομή Όσκαρ χωρίς Αμερικανιά με Α κεφαλαίο δε γίνεται. Να μη σας αποθαρρύνω, όμως. Η ταινία αξίζει. Απλά θα περάσει σε εκείνο του ντουλαπάκι του μυαλού σας που το ανοίγετε μία στο τόσο για να μνημονεύσετε μία κατάσταση ή ατάκα.
Κανένα τελικό σχόλιο;
Δείτε το με επιφυλάξεις. Να προσέχετε κάθε στιγμή της ταινίας και μην είστε τόσο κριτικοί. Α, και η τελευταία σκηνή δράσης, έχει πολύ σασπένς. Αυτά.
Περί τίνος πρόκειται;
Η σημερινή ταινία έχει μία ιδιαιτερότητα. Διαδραματίζεται σε ένα πολύ στενό χρονικό διάστημα μεταξύ 10:50 και 11:14 μίας νύχτας. Κατά τη διάρκεια αυτών των 24 λεπτών, μας δείχνει 5 ιστορίες που όλες οδηγούν στο ίδιο ακριβώς σημείο. Περιπλέκονται και καταλήγουν σε δύο φόνους, έναν πολύ επίπονο ακρωτηριασμό και αρκετές συλλήψεις. 10 άνθρωποι πλέκονται σε μία αλληλουχία συμπτώσεων και γίνονται μάρτυρες των παιχνιδιών της μοίρας.
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Παράξενη. Πολύ παράξενη ταινία. Σαν έναν απλοϊκό συνδυασμό του Memento με το 4.3.2.1 και με αρκετές δόσεις καφρίλας. Δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε, αν και έχω βάσιμες υποψίες πως έχασα βασικά νοήματα της πλοκής. Αρκετοί διάσημοι ηθοποιοί, όπως Hilary Swank, Patrick Swayze και Colin Hanks συνθέτουν ένα cast που θέλει να αναπτύξει 10 χαρακτήρες μέσα σε μιάμιση ώρα, μπερδεύοντας τη δράση, την εξαπάτηση και τον ακούσιο φόνο με την ανάγκη των χαρακτήρων να ξεφύγουν. Δεν ξέρω τι βαθμό να βάλω. Μάλλον ένα 5, επειδή δεν την κατάλαβα. Ας με συγχωρέσουν οι φαν του είδους.
Κανένα τελικό σχόλιο;
Αν κάποιος τη δει και καταλάβει κάτι παραπάνω, ας μου πει και μένα παρακαλώ.
Περί τίνος πρόκειται;
Μία κλασσική ταινία που περιστρέφεται γύρω από 12 ενόρκους, το 1957, μίας φαινομενικά εύκολης υπόθεσης. Ένα αγόρι κατηγορείται πως σκότωσε τον πατέρα του και όλα τα στοιχεία δείχνουν την ενοχή του. Αν το αγόρι αποδειχθεί αθώο τότε αφήνεται ελεύθερο, αλλιώς οδηγείται κατευθείαν στην ηλεκτρική καρέκλα. Και ενώ όλοι οι ένορκοι ψηφίζουν ένοχος από την αρχή, ένας σκεπτόμενος από αυτούς, στέκεται εμπόδιο στην παμψηφεί καταδίκη του κατηγορουμένου. Έτσι αρχίζει ένα γαϊτανάκι συζητήσεων, που πολύ συχνά μετατρέπεται σε διαπληκτισμό και διαφωνία, με απώτερο στόχο την απόδοση δικαιοσύνης με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Wow! Απλά υπέροχο. Από την πρώτη μέχρι την τελευταία σκηνή, αυτή η τόσο καλογυρισμένη ταινία, ζητάει εναγωνίως τη συμμετοχή του μυαλού σου, έτσι ώστε να προχωρήσει η πλοκή. Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι καταπληκτικές, και ενώ ουσιαστικά έχουμε 12 πρωταγωνιστές, κάθε ένας από αυτούς έχει ουσιαστική ανάπτυξη και δεν μπορεί να χαρακτηριστεί καρικατούρα. Η σκηνοθεσία επαυξάνει την τεταμένη ατμόσφαιρα που επικρατεί, πράγμα πολύ δύσκολο μιας και ολόκληρη η ταινία διαδραματίζεται στο εσωτερικό του δωματίου ενόρκων. Τώρα, μπορεί κάποιος να μου πει, ασπρόμαυρες ταινίες θα βλέπουμε; Θέλω να τονίσω πως η έλλειψη χρώματος, βοηθά στην εστίαση της προσωπικότητας του καθενός από τους 12 ενόρκους. Α, και όταν βλέπατε μικροί τη Βουγιουκλάκη να φωνάζει "Άλλος για τη βάρκα μας" και τον Παπαμιχαήλ να την ερωτεύεται ξανά και ξανά σε σημείο αηδίας, καλά ήταν. Οι 12 ένορκοι σας πείραξαν.
Κανένα τελευταίο σχόλιο;
Η πρώτη ταινία στην οποία βάζω τον απόλυτο βαθμό 9. Μην τη χάσετε, θα χάσετε!
Περί τίνος πρόκειται;
Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τον Αδάμ και την Εύα. Οι δύο νέοι ζουν έναν απαγορευμένο έρωτα, αφού οι κόσμοι τους δεν τους το επιτρέπουν. Και όταν λέω κόσμοι, δεν εννοώ απλά διαφορετικές κοινωνικές ομάδες, ή διαφορετικές περιοχές. Εννοώ διαφορετικοί πλανήτες, που όμως τυχαίνει να βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής ο ένας από τον άλλο και κάθε επαφή μεταξύ τους είναι παράνομη. Η βασική δυσκολία είναι πως ό,τι προέρχεται από τον έναν πλανήτη επηρεάζεται από το βαρυτικό πεδίο μόνο του συγκεκριμένου πλανήτη. Όταν η αστυνομία παρεμβαίνει στο ειδύλλιό τους, η Εύα παθαίνει αμνησία και ο Αδάμ επιστρέφει μια για πάντα στον πλανήτη του, πιστεύοντας πως το άλλο του μισό δε θέλει να το ξαναμιλήσει. Τι συμβαίνει, όμως, όταν ο Αδάμ εφευρίσκει μία θαυματουργή κρέμα που εκμηδενίζει τους βαρυτικούς περιορισμούς και προσπαθεί να έρθει σε εμαφή με τον παιδικό του έρωτα;
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Χάλι. Μαύρο κιόλας. Σε ρομαντικές ταινίες περιμένεις σασπένς. Το ίδιο και στις επιστημονικής φαντασίας. Ε λοιπόν, εδώ δεν υπάρχει ούτε δείγμα. Δε λέω, καλό σαν ιδέα. Αλλά, από εκεί και ύστερα έχουμε ένα στατικό σενάριο που επαναλαμβάνεται για να χωρέσει σε μιάμιση ώρα. Τα περισσότερα γεγονότα δεν έχουν νόημα για την συνέχιση της πλοκής. Στις ερμηνείες υπάρχει μία ισορροπία. Ο Στέρτζες είναι καλός και ερμηνεύει πολύ καλά το ρόλο του Αδάμ. Η Ντανστ απογοητεύει. Σα να βαριέται λίγο. Ή μπορεί και να είναι κακογραμμένος ο ρόλος της. Το μόνο που σώζει λίγο το ναυάγιο είναι τα εφέ. Αν και δεν είναι τίποτα πρωτοποριακό, στέκονται πολύ όμορφα με το σκηνικό της ταινίας. Γενικά, θα πρότεινα να την αποφύγετε.
Κανένα τελευταίο σχόλιο;
Τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές η ταινία πρέπει να έχει φύγει από τους περισσότερους κινηματογράφους της χώρας. Άρα, ή το κατεβάζετε ή το νοικιάζετε. Αν και καλό θα είναι να μην κάνετε τίποτα από τα δύο, στην περίπτωση που θέλετε πάση θυσία να το δείτε κατεβάστε το. Δεν αξίζει ούτε ευρώ.
Περί τίνος πρόκειται;
Ντοκιμαντέρ η σημερινή ταινιούλα, και μάλιστα υπερβολικά geeky. Indie game το όνομά της και αυτό ακριβώς πραγματεύεται. Τα indipendent video games. Κάθε χρόνο δημιουργούνται εκατοντάδες βιντεοπαιχνίδια από ανεξάρτητους προγραμματιστές που απαρνιούνται τις μεγάλες εταιρίες και φτιάχνουν το παιχνίδι των ονείρων τους χωρίς περιορισμούς. Αυτός, όμως, είναι ένας δύσκολος δρόμος με πολλά εμπόδια και χωρίς καθόλου υποστήριξη από τον έξω κόσμο. Κινηματογραφείται η πρόοδος τριών από τα σημαντικότερα indie games των τελευταίων ετών (Fez, Super Meat Boy, Braid) και οι προβληματισμοί των δημιουργών τους. Τα στάδια που περνούν (προγραμματιστικά και ψυχολογικά), την έλλειψη χρηματοδότησης και, πολλές φορές, την έλλειψη οράματος για τη συνέχιση του project τους.
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Πρώτα απ' όλα να διευκρινίσω. Στο blog αυτό γράφω την άποψή μου και τις ιδέες μου. Είμαι geek και videogamer. Α και επίδοξος game developer. Το τρίπτυχο της ταινίας. Για φανταστείτε τώρα τον αντίκτυπό της σε όλο μου το είναι. Προβληματίστηκα μαζί με τους προγραμματιστές. Μου έδωσε άπειρα εναύσματα για παιχνίδια στο μυαλό μου και ήρθε να τα αποδομήσει στην επόμενη ακριβώς συνέντευξη. Λίγες ταινίες είχαν τέτοια επίδραση στο μυαλό μου (βλέπε Pirates of Silicon Valley). Μια ταινία για όλους όσοι έχουν: α) Παίξει ένα videogame και έχουν αναρωτηθεί πώς δημιουργήθηκε. β) Προγραμματίσει έστω ένα παιχνίδι στη ζωή τους. γ) Θεωρήσει τον εαυτό τους geek σε κάποια φάση της ζωής τους.
Κανένα τελικό σχόλιο;
Κανένα, επειδή αυτή τη στιγμή καίγομαι παίζοντας Super Meat Boy. Αυτά.
Περί τίνος πρόκειται;
Βρισκόμαστε στο 1858. Το δουλεμπόριο νέγρων είναι ακόμη μία από τις πιο κερδοφόρες επιχειρηματικές κινήσεις στην Αμερική. Ο Django (προφέρεται Τζάνγκο, το D είναι άφωνο) είναι ένας ταλαιπωρημένος δούλος, ο οποίος αγοράζεται από έναν Γερμανό πρώην οδοντίατρο και νυν κυνηγό κεφαλών με μία προϋπόθεση: Να τον βοηθήσει να βρει και να σκοτώσει τα πρώην αφεντικά του΄με αντάλλαγμα την ελευθερία του. Στην πορεία του ταξιδιού τους, όμως, ο Τζάνγκο αποδεικνύεται δεινός σκοπευτής, με αποτέλεσμα ο Γερμανός να τον κάνει συνέταιρο. Σιγά σιγά δημιουργούν έναν ιδιαίτερο δεσμό, που τους οδηγεί στο κτήμα ενός πλούσιου γαιοκτήμονα, με σκοπό να σώσουν τη γυναίκα του Τζάνγκο που εργάζεται ως συνοδός.
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Όπως μου είχε πει ένας φίλος πριν την δω, "Ο Μεγάλος Ταραντίνο Επιστρέφει". Έξυπνο, γρήγορο και με συνεχή δράση, το Τζάνγκο απευθύνεται στους απανταχού φίλους των Γουέστερν και μη. Το πιο εντυπωσιακό από όλα είναι οι ερμηνείες των δεύτερων ρόλων της ταινίας. Δε λέω ότι ο Foxx δεν έλεγε πολλά ως Τζάνγκο, αλλά δε βοηθούσε πολύ ο ρόλος, ώστε να ξεχωρίσει. Από την άλλη, o Christoph Waltz που ενσαρκώνει το Γερμανό δόκτωρα Σουλτζ έχει το ρόλο της καριέρας του. Οι εκφράσεις του προσώπου του, ο τρόπος με τον οποίο αποδίδει τα λόγια του και το ότι είναι ίδιας εθνικότητας με το ρόλο του, τοποθετούν το Χρυσό Αγαλματίδιο στο τσεπάκι του (Δεν έχω δει ακόμη το Silver Linings Playbook, όπου έχω ακούσει πως ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο δίνει ρέστα). Ο Ντι Κάπριο, είναι πολύ πειστικός ως αμείλικτος ζάπλουτος και ολίγον τι σαδιστής γαιοκτήμονας, αλλά την παράσταση κλέβει ο Σάμιουελ Τζάκσον, στον πιο απεχθή ρόλο που τον έχω δει να παίζει. Γιατί σε μια ταινία που η κύρια υπόνοιά της είναι η ισότητα των ανθρώπων, ένας μαύρος δούλος που μισεί τους μαύρους περνάει άμεσα στη λίστα εκείνων που θέλεις να έχουν έναν αργό και βασανιστικό θάνατο. Τώρα για τον Ταραντίνο δε θα πω πολλά. Ακαδημία τον έκλεψες. Πού είναι η υποψηφιότητα για καλύτερη σκηνοθεσία, οέο;
Κανένα τελικό σχόλιο;
Μία ταινία που θα την σκέφτομαι αρκετό καιρό. Και όταν μία ταινία σου αφήνει τέτοιες εντυπώσεις, τότε αυτό σημαίνει πολλά. Christoph Waltz για δεύτερου ανδρικού HANDS OFF!
Περί τίνος πρόκειται;
Η νέα ταινία του Ang Lee, περιγράφει την απίστευτη περιπέτεια ενός Ινδού αγοριού, του Πι, όπως αυτός τις αφηγείται, ως ενήλικας, σε έναν συγγραφέα. Ο Πι, είχε μία διαφορετική παιδική ζωή απ' ότι τα άλλα παιδιά της ηλικίας του. Κι αυτό γιατί ζούσε σε έναν ζωολογικό κήπο με την οικογένειά του. Και ο πιο επικίνδυνος, αλλά και σπάνιος τρόφιμος του κήπου ήταν μία τίγρη της Βεγγάλης ονόματι Richard Parker. Όταν η οικογένειά του αποφασίζει να μεταφέρει ακτοπλοϊκώς όλα τα ζώα του κήπου, τον αναγκάζει να τα αφήσει όλα πίσω. Η μοίρα του, όμως, του επιφύλασσε ένα ναυάγιο που θα τον ανάγκαζε να περάσει αρκετές βδομάδες παρέα με την τίγρη. Στο δύσκολο, αυτό, ταξίδι, ο Πι θα γνωρίσει το Θεό, την άγρια ζωή και, πάνω απ' όλα, τον εαυτό του.
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Θα ξεκινήσω ανάποδα. Ένα πράγμα μπορούσα να πω μετά το τέλος της ταινίας. Το 2013 μπήκε με το δεξί. Πρόκειται για μία αλληγορική ταινία με αρκετά στοιχεία από όλες τις θρησκείες, αφού ο πρωταγωνιστής έχει πολλές ανησυχίες πριν, αλλά κυρίως μετά το ταξίδι του. Ο ίδιος ο Πι αναγνωρίζει πως η περιπέτειά του είναι απίστευτη, αλλά το γνώθι σαυτόν είναι που την κάνει βαθιά διδακτική. Δε θα μπορούσε να μην είναι άλλωστε, αφού ένα πολυήμερο ταξίδι στον ωκεανό με μόνη σου παρέα μία τίγρη, σε αναγκάζει να αντιμετωπίσεις την αγριότητα του εαυτού σου και την πιθανότητα να χάσεις κάθε πτυχή του στην προσπάθειά σου να επιβιώσεις. Η επεξεργασία της ταινίας ξεχωρίζει από την πρώτη στιγμή. Τα εφέ είναι υπέροχα και πολύ καλά δουλεμένα στον υπολογιστή. Το πιο απίστευτο είναι η δημιουργία των ζώων, αφού όλα είναι ψηφιοποιημένα. Η τίγρη, δε, θα έπαιρνα όρκο ότι ήταν αληθινή. Από την αρχή, η ταινία μυρίζει Όσκαρ από το πρώτο λεπτό και θα ήταν κρίμα αν έχανε το βραβείο καλύτερου σάουντρακ. Να την δείτε σίγουρα, και αναμένετε να προβληματιστείτε έντονα.
Κανένα τελευταίο σχόλιο;
Ένα μόνο. Θέλω να ευχηθώ τα καλύτερα στον νεαρό Ινδό ηθοποιό που ενσαρκώνει τον Πι, αλλά και καλή επιτυχία αυτού του αριστουργήματος στα Όσκαρ!
Περί τίνος πρόκειται;
Το Branded είναι μία ταινία ρωσικής παραγωγής του 2012, που πραγματεύεται μία από τις διασημότερες θεωρίες συνωμοσίας. Την παγκόσμια κυριαρχία των διαφημίσεων, και το πως αυτές καθορίζουν τις ανάγκες των ανθρώπων. Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τον Μίσα, έναν νεαρό που είναι διάνοια στο marketing σε μία δυστοπική Μόσχα. Σε αυτό το timeline, υποτίθεται ότι ο κόσμος είναι άρρηκτα δεμένος με τις διαφημίσεις και κάθε νέα ιδέα που προωθείται σωστά, εντυπώνεται στην κοινή γνώμη. Αυτήν την κατάσταση, βέβαια, την καταχράζονται οι εταιρίες fast food και δημιουργούν μία κοινωνία βουτηγμένη στην παχυσαρκία, στις ασθένειες και στην αδιάκοπη λαιμαργία, σωματική και ψυχική. Όλο αυτό, προσπαθεί να αλλάξει ο Μίσα, με τη βοήθεια της μοναδικής του ικανότητας να ενσαρκώνονται μπροστά στα μάτια του οι πλαστές ανάγκες των ανθρώπων με τη μορφή τεράτων.
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Αν οι ταινίες κρίνονταν από την βασική τους ιδέα και μόνο, τότε το Branded θα είχε εξασφαλίσει μία θέση στην ιστορία των πιο ιδιοφυών ιδεών που θα μπορούσαν να γίνουν ταινία. Αλλά μέχρι εκεί. Για μία ταινία που απαιτεί ελάχιστη προσθήκη γραφικών με υπολογιστή, η συγκεκριμένη αποτυγχάνει παταγωδώς. Το σενάριο είναι ασυνεχές και πολλές φορές βεβιασμένο για τη συνέχιση της πλοκής. Π.χ: Άντρας ζει για 6 χρόνια σαν βοσκός αγελάδων. Στη συνέχεια, βλέπει για πρώτη φορά έναν παλιό του έρωτα, η οποία του ανακοινώνει πως έχουν κάνει παιδί εν αγνοία του. Επισκέπτεται το παιδί του και την αμέσως επόμενη μέρα έχουν μετατραπεί σε μια κανονική οικογένεια. Α και ο άντρας βλέπει ένα μεγάλο αόρατο μπαλόνι να ξεφυτρώνει από τον σβέρκο του παιδιού. Καταστράφηκε, λοιπόν, μία υπέροχη ιδέα με την προσθήκη πολλών αντικαπιταλιστικών μηνυμάτων, με μία χλιαρή ερμηνεία και με την υπόθεση ότι ο θεατής έχει καταλάβει τα πάντα, άρα δεν πειράζει μωρέ, ας παραλείψουμε μερικές σκηνές που θα τον έκαναν να καταλάβει καλύτερα τι συμβαίνει εδώ. Το 3αράκι που πήρε, το πήρε μόνο και μόνο για τον προβληματισμό που μου δημιούργησε.
Κανένα τελικό σχόλιο;
Αν δεν έχετε τίποτα καλύτερο να κάνετε (που σίγουρα θα έχετε), τότε βάλτε την ταινία να παίζει στην τηλεόραση, παίξτε κανένα παιχνίδι στον υπολογιστή και χαζέψτε την. Αυτά. Τέλος.
Περί τίνος πρόκειται;
Το αδύνατο είναι η νέα ταινία του Juan Antonio Bayona (El Orfanato). Διηγείται την πραγματική ιστορία μιας οικογένειας που βρέθηκε στο κέντρο του καταστροφικότερου τσουνάμι που έχει καταγραφεί ποτέ. Στις 26 Δεκεμβρίου του 2004, λοιπόν, το κύμα που έπληξε τις ακτές του Ινδικού Ωκεανού επηρέασε ανεπανόρθωτα τις ζωές πολλών ανθρώπων. Η πενταμελής οικογένεια της Μαρία και του Χένρυ χωρίζεται στα 2 και έτσι ξεκινάει μια αναζήτηση κόντρα στο χρόνο, ώστε να βρεθούν και πάλι μαζί.
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Ταινίες καταστροφής και επιβίωσης έχουν γυριστεί πολλές. Άλλες έχουν καταφέρει να μας συναρπάσουν (The Day After Tomorrow) και άλλες μας έχουν κάνει να γελάσουμε (2012). Το The Impossible, αν και βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, δεν ξεχωρίζει. Όχι ότι εμπίπτει στη δεύτερη κατηγορία, απλά δεν είναι από εκείνες τις ταινίες που θέλεις να δεις και να ξαναδείς. Η πλοκή, πολλές φορές περνάει σε δεύτερη μοίρα, και τη θέση της παίρνουν σκληρές σκηνές με γερή δόση πραγματικότητας. Στα συν της ταινίας είναι οι ερμηνείες των Naomi Watts και Ewan McGregor, αλλά την παράσταση κλέβει ο μικρός Tom Holland που ενσαρκώνει το ρόλο του μεγαλύτερο γιου της οικογένειας. Τα εφέ της ταινίας είναι αρκετά αληθοφανή, σε σημείο που σε κάνουν να αναρωτιέσαι μήπως είναι πραγματικά πλάνα που τραβήχτηκαν το 2004. Συνολικά ήταν μία ευχάριστη εμπειρία, με υπέρ του δέοντος συγκίνηση, αλλά και μεγάλη δόση αγωνίας.
Κανένα τελικό σχόλιο;
Αν είστε fan των ταινιών καταστροφής και επιβίωσης και τα πάτε καλά με τη θέα ανοιχτών πληγών και άφθονου αίματος, τότε μπορείτε πολύ άνετα να επισκεφθείτε ένα σινεμά. Θα σας πρότεινα να την κατεβάσετε από το Ίντερνετ, τώρα που βγήκε σε καλή ανάλυση, αλλά είναι υπερβολικά παράνομο, οπότε μην το κάνετε!
Περί τίνος πρόκειται;
Για να το θέσω απλά, η Disney αντιγράφει την Disney που αντιγράφει τo Calvin and Hobbes που αντιγράφει το Winnie the Pooh. Ουσιαστικά έχουμε και πάλι παιχνίδια που ζωντανεύουν, αλλά αυτή τη φορά δεν είναι απλά παιχνίδια. Είναι video games. Και ο πρωταγωνιστής, ο Ραλφ, είναι ο κακός σε ένα από αυτά τα παιχνίδια. Σύμφωνα με την παράδοση που όρισε το αριστουργηματικό Toy Story, όταν ο Ραλφ φεύγει ξαφνικά από το παιχνίδι του και μεταναστεύει σε άλλα, ο καλός του παιχνιδιού, ο Φήλιξ ξεκινάει να τον βρει. Και κάπως έτσι αρχίζει μία διαβιντεοπαιχνιδική περιπέτεια με πολλές cameo εμφανίσεις των αγαπημένων μας retro ηρώων, όπως ο Sonic, ο Zangief, ο Pacman και πολλοί άλλοι.
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Θαμώνες ουφάδικων των 80s και 90s ενωθείτε. Ναι εσένα λέω, που κάθε φορά που πας για bowling, ξοδεύεις τουλάχιστον 4 ευρώ για να παίξεις Pacman, Wonder Boy, Nba Jam και Joust. Όποιος δεν ξέρει το Joust να μπει εδώ και μετά να συνεχίσει την ανάγνωση, παρακαλώ. Αν, λοιπόν, έχετε φτάσει την παλιά Νintendo 64 κονσόλα σας στα όριά της, αυτή είναι η ταινία σας. Αν είστε άτομα που δεν έχουν καθίσει ποτέ πάνω από 20 λεπτά μπροστά σε μία κονσόλα, και το αγαπημένο σας βιντεοπαιχνίδι είναι η πασιέντζα των Windows, τότε θα σας πρότεινα να μείνετε μακριά από αυτό το μικρό διαμάντι της Disney. Από την άλλη, σε όποια κατηγορία και αν ανήκετε, αν έχετε μικρά παιδάκια, αυτή η ταινία είναι ό,τι πρέπει. Αν και καλό θα ήταν να τους εξηγείτε κάποια πράγματα κατά τη διάρκεια της προβολής, μιας και είναι λίγο περίπλοκη. Η μόνη μου ένσταση είναι η ελληνική απόδοση του τίτλου. Δηλαδή αν η Disney αποφασίσει να βγάλει sequel, πώς θα μεταφραστεί ο τίτλος; Ραλφ, η μεθεπόμενη πίστα; Ή Ραλφ, η επόμενη πίστα αυτή τη φορά στα αλήθεια; Παρολ' αυτά και συνολικά, ήταν μία ενδιαφέρουσα ταινία, που θα πρωταγωνιστήσει στα Oscar Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων.
Κανένα τελικό σχόλιο;
Όποια και να είναι η ηλικία σας, αυτή η ταινία ξεχωρίζει ανάμεσα στα γερασμένα Ice Age και Μαδαγασκάρη που κυκλοφόρησαν το 2012, και θα σας ξυπνήσει πολλές μνήμες από τα παλιά. Α και αν σας άρεσε ο Ραλφ, προτείνω το δίχως άλλο να διαβάσετε το "Ready Player One".
