Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Score7. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Score7. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Περί τίνος πρόκειται;
Το Λίκνολν, όπως φανερώνει ο τίτλος του, πραγματεύεται την επίδραση του 16ου προέδρου των Η.Π.Α. στον τρόπο με τον οποίο ολόκληρος ο κόσμος αντιλαμβάνεται τη δουλεία. Η διήγηση αρχίζει από την επανεκλογή του στη θέση του επικεφαλής του Λευκού Οίκου και την προσπάθεια απελευθέρωσης των νέγρων κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου, μέχρι τη δολοφονία του τον Απρίλιο του 1865. Μια βιογραφία που δημιουργεί το πορτραίτο ενός από τους σημαντικότερους ανθρώπους που έζησαν ποτέ στην Αμερική και τον συστήνει στο κοινό του υπόλοιπου κόσμου που ελάχιστα γνωρίζει για το πρόσωπό του.
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Η άποψή μου για την ταινία αυτή καθεαυτή είναι πως είναι αχρείαστα μακροσκελής, με διαλόγους που κουράζουν μετά την επανάληψη πολλών άχρηστων, αλλά και ακαταλαβίστικων για το ευρύ, εξωαμερικάνικο κοινό. Γεγονός, όμως, που αντισταθμίζεται από τις εκπληκτικές ερμηνείες όλων των βασικών χαρακτήρων, από τον Ντάνιελ Ντέι Λιούις μέχρι τον Τόμυ Λι Τζόουνς και τη Σάλυ Φηλντ. Εκεί που θέλω πραγματικά να σταθώ, είναι η ερμηνεία του πρώτου. Καταφέρνει να δώσει ένα χρώμα, έναν γήινο χαρακτήρα που αφαιρεί από το Λίνκολν το δικαίωμα να κατοικεί στη σφαίρα του φανταστικού ή έστω της ιστορίας, αλλά σου τον συστήνει και σε αναγκάζει να νιώσεις ότι νιώθει και να δικαιολογήσεις κάθε άποψή του σαν να ήταν δική σου. 2 thumbs up και πρόσω ολοταχώς για τα βραβεία της Ακαδημίας με το Λίνκολν μπροστάρη.
Κανένα τελικό σχόλιο;
Δε συνηθίζω να συναρπάζομαι από ιστορικές ταινίες, ειδικά εκείνες που αναφέρονται στον πόλεμο ως μέσο κυριαρχίας, αλλά αν ζούσα και γω τότε, μάλλον Yay θα ψήφιζα στην ψηφοφορία για την κατάργηση της δουλείας.
Περί τίνος πρόκειται;
Ο Νίκολας Μπάρκλευ, ένα παιδί 13 ετών, εξαφανίστηκε από το Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών το 1994 από τη γειτονιά του και ήταν αγνοούμενος για 3 χρόνια. Όλα αυτά μέχρι που μια μέρα, η οικογένειά του δέχεται μία κλήση από την Ισπανία πως το παιδί τους βρέθηκε και έχει βρει καταφύγιο σε ένα αστυνομικό τμήμα. Όταν η αδερφή του Νίκολας αποφασίζει να τον παραλάβει αυτοπροσώπως αεροπορικώς, δεν φαντάζεται πως το άτομο που επρόκειτο να καλωσορίσει στο σπίτι της δεν είναι ο αδερφός της. Είναι ένας 23χρονος νεαρός Γάλλος, που τον υποδύεται με σκοπό να ξεφύγει από ό,τι τον κυνηγάει στην Ισπανία. Η ταινία αφηγείται, μέσα από συνεντεύξεις των πρωταγωνιστών της ιστορίας, την πορεία του νεαρού που υποδύεται το Νίκολας, από την εύρεσή του σε έναν τηλεφωνικό θάλαμο, μέχρι την σύλληψή του για πλαστοπροσωπία.
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ. Και το λέω εγώ που δεν είμαι μεγάλος φαν. Για την ακρίβεια, δε νομίζω να έχω δει πάνω από 10 στη ζωή μου (και πάλι πολλά λέω). Και όμως αυτό είχε κάτι το ιδιαίτερο. Κάτι το διαφορετικό. Θύμιζε δημιούργημα του φανταστικού, όμως οι συνεντεύξεις μου υπενθύμιζαν ότι είναι 100% αληθινό. Θαύμασα τον απατεώνα σε πολλές στιγμές και κατηγόρησα την οικογένεια που τον δέχτηκε σε άλλες. Και τότε είδα κάτι που δεν το περίμενα. Μια ανατροπή. Ποιος να το φανταζόταν πως όταν πάτησα το enter για να δω την ιστορία ενός κλέφτη ταυτοτήτων, θα με έβαζε σε σκέψεις για τα κίνητρα όλων των άλλων πέρα από τον ίδιο; Κρίμα που δεν προτάθηκε για Όσκαρ.
Κανένα τελικό σχόλιο;
Τώρα που είπα Όσκαρ, ξέχασα να σας πω. Έρχονται τα blogoscars σιγά σιγά και όποιος αναγνώστης του MultiViuz θέλει (ναι σε σας τους 5 μιλάω), ας μου στείλει μια λίστα με τις καλύτερες ερμηνείες, σκηνοθεσίες και γενικά ταινίες του 2012. Ευχαριστώ.
Περί τίνος πρόκειται;
Ο Πατ έχει διπολική διαταραχή. Μανιοκαταθλιπτικός δηλαδή. Και τι καλύτερο από το να ξεσπάσει, στέλνοντας τον εραστή της γυναίκας του στο νοσοκομείο; Κάτι τέτοιο τον οδηγεί κατευθείαν σε μία ψυχιατρική κλινική, τρόφιμος της οποίας παραμένει για 8 μήνες. Όταν η μητέρα του αποφασίζει να τον βγάλει, αυτός προσπαθεί να κάνει τα πάντα για να ξαναβρεθεί με την γυναίκα του, η οποία του έχει θέσει περιοριστικούς όρους. Στην πορεία, όμως, γνωρίζει την Τίφανυ, μία σεξομανή νεαρή χήρα που του κάνει τη ζωή πατίνι. Αρκούν οι κοινές τους εμπειρίες να τον κάνουν να ξεχάσει τη γυναίκα του, ή μήπως θα αλληλοχρησιμοποιηθούν για να εκπληρώσει καθένας τις επιθυμίες του;
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Η feelgood ταινία των φετινών Oscars. Προτεινόμενη για πρώτους και δεύτερους ανδρικούς και γυναικείους, μας θυμίζει γιατί αγαπάμε τον Ρόμπερτ ΝτεΝίρο και μας υπενθυμίζει ότι η Τζένιφερ Λώρενς είναι, ίσως, η πιο ταλαντούχα ανερχόμενη νέα ηθοποιός. Μεγάλη έκπληξη αποτελεί ο Μπράντλευ Κούπερ, που δε μας έχει συνηθίσει σε τέτοιου είδους ειλικρινείς ερμηνείες. Κρίμα που τα φετινά βραβεία Oscar έχουν μία από τις πιο δύσκολες κατηγορίες πρώτου ανδρικού, και αναμένεται μεγάλο κονταροχτύπημα. (Μάλλον ο Ντάνιελ Ντέυ Λιούις θα το πάρει, αλλά δεν είδα ακόμα το Λίνκολν). Μου άρεσε ο τρόπος που μπλέκει το αμερικάνικο ποδόσφαιρο, τον χορό, τα ψυχοφάρμακα και τον Χέμινγουέι σε έναν ανεμοστρόβιλο από χαστούκια, φιλιά, βρισιές και ενδοσκοπήσεις. Ευρηματική και έξυπνη, μου άφησε μία γλυκιά γεύση στο στόμα που χαρακτηρίζει τις περισσότερες Happy End ταινίες του Hollywood. Το μόνο που με χάλασε ήταν λίγο η διάρκεια. 2 ώρες που θα μπορούσαν άνετα να χωρέσουν σε μιάμιση. Όπως και να 'χει ήταν μία υπενθύμιση πως η τρέλα του καθενός είναι αυτό που τον κάνει διαφορετικό.
Κανένα τελευταίο σχόλιο;
Θέλω να διαβάσω το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε, γιατί κάπου είδα πως είναι αρκετά αστείο και ψυχαναλυτικό συνάμα. Ναι ρε, "συνάμα", ξέρω και τέτοιες λεξούλες!
Περί τίνος πρόκειται;
Ντοκιμαντέρ η σημερινή ταινιούλα, και μάλιστα υπερβολικά geeky. Indie game το όνομά της και αυτό ακριβώς πραγματεύεται. Τα indipendent video games. Κάθε χρόνο δημιουργούνται εκατοντάδες βιντεοπαιχνίδια από ανεξάρτητους προγραμματιστές που απαρνιούνται τις μεγάλες εταιρίες και φτιάχνουν το παιχνίδι των ονείρων τους χωρίς περιορισμούς. Αυτός, όμως, είναι ένας δύσκολος δρόμος με πολλά εμπόδια και χωρίς καθόλου υποστήριξη από τον έξω κόσμο. Κινηματογραφείται η πρόοδος τριών από τα σημαντικότερα indie games των τελευταίων ετών (Fez, Super Meat Boy, Braid) και οι προβληματισμοί των δημιουργών τους. Τα στάδια που περνούν (προγραμματιστικά και ψυχολογικά), την έλλειψη χρηματοδότησης και, πολλές φορές, την έλλειψη οράματος για τη συνέχιση του project τους.
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Πρώτα απ' όλα να διευκρινίσω. Στο blog αυτό γράφω την άποψή μου και τις ιδέες μου. Είμαι geek και videogamer. Α και επίδοξος game developer. Το τρίπτυχο της ταινίας. Για φανταστείτε τώρα τον αντίκτυπό της σε όλο μου το είναι. Προβληματίστηκα μαζί με τους προγραμματιστές. Μου έδωσε άπειρα εναύσματα για παιχνίδια στο μυαλό μου και ήρθε να τα αποδομήσει στην επόμενη ακριβώς συνέντευξη. Λίγες ταινίες είχαν τέτοια επίδραση στο μυαλό μου (βλέπε Pirates of Silicon Valley). Μια ταινία για όλους όσοι έχουν: α) Παίξει ένα videogame και έχουν αναρωτηθεί πώς δημιουργήθηκε. β) Προγραμματίσει έστω ένα παιχνίδι στη ζωή τους. γ) Θεωρήσει τον εαυτό τους geek σε κάποια φάση της ζωής τους.
Κανένα τελικό σχόλιο;
Κανένα, επειδή αυτή τη στιγμή καίγομαι παίζοντας Super Meat Boy. Αυτά.
Περί τίνος πρόκειται;
Για να το θέσω απλά, η Disney αντιγράφει την Disney που αντιγράφει τo Calvin and Hobbes που αντιγράφει το Winnie the Pooh. Ουσιαστικά έχουμε και πάλι παιχνίδια που ζωντανεύουν, αλλά αυτή τη φορά δεν είναι απλά παιχνίδια. Είναι video games. Και ο πρωταγωνιστής, ο Ραλφ, είναι ο κακός σε ένα από αυτά τα παιχνίδια. Σύμφωνα με την παράδοση που όρισε το αριστουργηματικό Toy Story, όταν ο Ραλφ φεύγει ξαφνικά από το παιχνίδι του και μεταναστεύει σε άλλα, ο καλός του παιχνιδιού, ο Φήλιξ ξεκινάει να τον βρει. Και κάπως έτσι αρχίζει μία διαβιντεοπαιχνιδική περιπέτεια με πολλές cameo εμφανίσεις των αγαπημένων μας retro ηρώων, όπως ο Sonic, ο Zangief, ο Pacman και πολλοί άλλοι.
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Θαμώνες ουφάδικων των 80s και 90s ενωθείτε. Ναι εσένα λέω, που κάθε φορά που πας για bowling, ξοδεύεις τουλάχιστον 4 ευρώ για να παίξεις Pacman, Wonder Boy, Nba Jam και Joust. Όποιος δεν ξέρει το Joust να μπει εδώ και μετά να συνεχίσει την ανάγνωση, παρακαλώ. Αν, λοιπόν, έχετε φτάσει την παλιά Νintendo 64 κονσόλα σας στα όριά της, αυτή είναι η ταινία σας. Αν είστε άτομα που δεν έχουν καθίσει ποτέ πάνω από 20 λεπτά μπροστά σε μία κονσόλα, και το αγαπημένο σας βιντεοπαιχνίδι είναι η πασιέντζα των Windows, τότε θα σας πρότεινα να μείνετε μακριά από αυτό το μικρό διαμάντι της Disney. Από την άλλη, σε όποια κατηγορία και αν ανήκετε, αν έχετε μικρά παιδάκια, αυτή η ταινία είναι ό,τι πρέπει. Αν και καλό θα ήταν να τους εξηγείτε κάποια πράγματα κατά τη διάρκεια της προβολής, μιας και είναι λίγο περίπλοκη. Η μόνη μου ένσταση είναι η ελληνική απόδοση του τίτλου. Δηλαδή αν η Disney αποφασίσει να βγάλει sequel, πώς θα μεταφραστεί ο τίτλος; Ραλφ, η μεθεπόμενη πίστα; Ή Ραλφ, η επόμενη πίστα αυτή τη φορά στα αλήθεια; Παρολ' αυτά και συνολικά, ήταν μία ενδιαφέρουσα ταινία, που θα πρωταγωνιστήσει στα Oscar Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων.
Κανένα τελικό σχόλιο;
Όποια και να είναι η ηλικία σας, αυτή η ταινία ξεχωρίζει ανάμεσα στα γερασμένα Ice Age και Μαδαγασκάρη που κυκλοφόρησαν το 2012, και θα σας ξυπνήσει πολλές μνήμες από τα παλιά. Α και αν σας άρεσε ο Ραλφ, προτείνω το δίχως άλλο να διαβάσετε το "Ready Player One".
