Without further ado λοιπόν, πάμε στην επίσημη απονομή του Multiviuz για το καλύτερο σενάριο.
#10 Coherence
There is another theory: that two states continue to exist... separate and decoherent from each other, each creating a new branch of reality... based on the two outcomes. Quantum decoherence ensures that the different outcomes... have no interaction with each other.
#9 In Your Eyes
Sometimes when I'm with you, I forget myself.
#8 Snowpiercer
You know what I hate about myself? I know what people taste like. I know babies taste the best.
#7 Kingsman: The Secret Service
Sorry, Love. Gotta save the world.
#6 The Judge
My father is a lot of unpleasant things, but murderer is not one of them.
#5 Gone Girl
You. Fucking. Bitch.
#4 Interstellar
Do not go gentle into that good night; Old age should burn and rave at close of day. Rage, rage against the dying of the light.
#3 Nightcrawler
You have to make the money to buy a ticket.
#2 Whiplash
I was there to push people beyond what's expected of them. I believe that's an absolute necessity.
#1 Birdman
I'm nothing. I'm not even here.
Περί τίνος πρόκειται;
Το κλασσικό παραμύθι "Ο Τζακ και η φασολιά" αναδημιουργείται από τον σκηνοθέτη των X-Men, Bryan Singer. Σε αυτή την εκδοχή της ιστορίας προστίθενται στοιχεία που δεν υπήρχαν στο παραμύθι, όπως ο πολλαπλασιασμός του αριθμού των γιγάντων, η πριγκίπισσα, αντικείμενο του πόθου για τον Τζακ, και περαιτέρω μαγικά αντικείμενα πέραν των φασολιών. Η ιστορία είναι πάνω-κάτω γνωστή. Ο Τζακ, ένα χωριατόπαιδο, ανταλλάσσει το άλογό του με μια χούφτα μαγικά φασόλια. Ο θείος του, εκνευρισμένος, τα πετά από το παράθυρο και την άλλη μέρα φυτρώνει μία τεράστια φασολιά που τον οδηγεί κατευθείαν στη χώρα των γιγάντων, όπου και ξεκινά η περιπέτειά του.
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Έχοντας μεγαλώσει με την κλασσική - πλέον - εκδοχή του Τζακ και της φασολιάς σε μιούζικαλ με τον Τζιν Κέλυ, δε θα μπορούσα παρά να μην συγκρίνω τις δύο ταινίες. Δεν πα να έχει τα πιο σούπερ εφέ (που δεν τα έχει), δεν πα να έχει καταιγιστική δράση από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό (έτσι κι έτσι), δεν πα να έχει μία μάχη τεραστίων διαστάσεων στο τέλος (μπαααα), δεν υπάρχει σύγκριση. Με το νέο ρεύμα που θέλει όλα - μα όλα - τα παραμύθια να γίνονται ταινίες, δε θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση ο Τζακ. Αλλά τόσες ταινίες, όλο και κάποια προχειροδουλειά γίνετε. Μη με παρεξηγήσετε, το φιλμάκι βλέπεται για να περάσει η ώρα, αλλά μέχρι εκεί. Αν ψάχνετε καταιγιστική δράση και καλοφτιαγμένα μοντέλα γιγάντων, ψάξτε αλλού καλύτερα!
Κανένα τελικό σχόλιο;
Πάρτε μία γεύση από τον παλιό Τζακ!
Περί τίνος πρόκειται;
Η σημερινή ταινία μας έρχεται από την Αυστραλία και ανήκει στη μεγάλη των θρίλερ σχολή. Η υπόθεση του έργου διαδραματίζεται στη διάρκεια μίας ημέρας, αλλά όχι οποιασδήποτε τυχαίας ημέρας. Την ημέρα του σχολικού χορού. Ο Μπρεντ, ένας έφηβος με αρκετά ψυχολογικά προβλήματα, αποφασίζει να πάει στο χορό με την κοπέλα του, τη Χόλυ και γι' αυτό αναγκάζεται να απορρίψει πολύ ευγενικά τη μαζεμένη και φαινομενικά ευαίσθητη Λόλα που του ζητά να τη συνοδέψει. Έλα όμως που η Λόλα και ο πατέρας της θέλουν πάση θυσία να επιλέξει αυτή ο Μπρεντ. Ποιος είναι ο πιο φυσιολογικός τρόπος για να γίνει κάτι τέτοιο; Μα φυσικά να απαγάγουν και να βασανίσουν τον Μπρέντ!
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Αν και όχι φίλος των θρίλερ, το σημερινό φιλμάκι μου τράβηξε την προσοχή μετά από μια είδηση που έλεγε πως ένας 49χρονος σκότωσε τον κολλητό του, αντιγράφοντας τα βασανιστήρια στην εν λόγω ταινία. Και είπα θα το δω. Δε θα ήθελα να κρίνω ερμηνείες ή σκηνοθεσία, γιατί στα θρίλερ καλύτερος είναι όποιος ουρλιάζει καλύτερα, και στα βασανιστικομαζοχισμοσάικο θρίλερ η σκηνοθεσία παίζει πολύ μικρό ρόλο. Κάθε φιλμ τρόμου κρίνεται από το κατά πόσο τρομάζει τον θεατή. Η συγκεκριμένη δεν τρομάζει. Μόνο "τσούζει". Γιατί όσο και να χει, συμπάσχεις σε κάποιο βαθμό με τον πρωταγωνιστή όταν του καρφώνουν μαχαίρια στα πόδια ή όταν το "Μπλακεντέκερ" που κρατά η παιδούλα στο παραπάνω πόστερ συμαδεύει το κεφάλι του. Με λίγα λόγια, η ταινία είναι ταμάμ για όσους αρέσκονται σε αίματα, ξεκοιλιάσματα και άλλους 101 τρόπους για να βασανίσεις έναν έφηβο δεμένο σε καρέκλα.
Κανένα τελικό σχόλιο;
Εσείς ξέρατε ότι άμα ρίξεις αλάτι σε πληγή, τσούζει;
Περί τίνος πρόκειται;
Βρισκόμαστε στο τέλος του 20ού αιώνα και η πληροφορική βρίσκεται σε διαρκή άνθιση. Μαζί της, όμως, ανθίζει και το hacking. Ο Νίο, ένας νεαρός επίδοξος προγραμματιστής αναζητά εναγωνίως πληροφορίες για το Matrix και τον Μορφέα που, όπως ακούγεται, γνωρίζει πολλά. Κατά τη διάρκεια της αναζήτησής του έρχεται αντιμέτωπος με παράξενους πράκτορες και μία μαυροντυμένη κοπέλα ονόματι Τρίνιτυ, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ξεχωρίσει την πραγματικότητα από το όνειρο. Τι θα γίνει όταν ο Μορφέας βρίσκει τον Νίο και του κάνει μία ανήκουστη πρόταση; Θα πάρει ο Νίο το μπλε χάπι και θα ξεχάσει τα πάντα, ή το κόκκινο και θα ανακαλύψει την πραγματικότητα πίσω από την πραγματικότητα;
Ποια είναι η δικιά μου κριτική;
Πρώτον να τονίσω ότι δεν το είχα ξαναδεί το Matrix. Όχι, ούτε όταν το έβαζε το Star κάθε τρίμηνο. Αλλά είχα δει τις 2 συνέχειές του. Δεν ξέρω πώς και γιατί. Ίσως να φοβόμουν μικρός. Όπως και να έχει, ομολογώ ότι έπρεπε να το είχα δει. Πολύ σπάνια μία ταινία sci fi συνδυάσει ξύλο, θρησκευτικές και κοσμογονικές αναζητήσεις, σωστή επιστημονική ορολογία, ερωτικό ειδύλλιο και στο τέλος της να σε αφήσει να αναρωτιέσαι αν το σώμα σου είναι κάπου συνδεδεμένο σε έναν τεράστιο εξομοιωτή. Ο Φισμπουρν ως Μορφέας έδωσε ρέστα, ο Ρηβς ως Νίο ήταν τόσο φλώρος όσο έπρεπε και η Τρίνιτυ ήταν εκείνη η γαμιστερή γκομενίτσα που σε ξυλοφορτώνει πριν καλά καλά το καταλάβεις. Σκηνοθεσία άψογη σε αρμονία με το σενάριο. Το μόνο που πάντα μου την έσπαγε ήταν εκείνος ο αδιάκοπος καταρράκτης από πράσινα γράμματα σε μαύρο φόντο, που μέχρι και σήμερα κοσμεί τα screensaver όλου του κόσμου. Στο κάτω κάτω γιατί χρησιμοποιείτε screensaver; Είναι φλώρικα! Και αν είστε τόσο gay και τα χρησιμοποιείτε, γιατί βάζετε το μάτριξ και δε βάζετε ψαράκια να βολοδέρνουν την οθόνη πέρα δώθε; Σύγχυση σκέτη!
Κανένα τελικό σχόλιο;
Τι σκατά έχει κάνει αυτός ο Reeves και μοιάζει πάντα με 25χρονο παλικαράκι, 50 χρονών μαντράχαλος;
Περί τίνος πρόκειται;
Η ταινία, που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του David Wong, δείχνει το πώς περιγράφει ο Dave την παράξενη ιστορία του ίδιου και του κολλητού του φίλου, John σε έναν δημοσιογράφο. Ο John, ερασιτέχνης μουσικός και χρήστης παράξενων ουσιών, δέχεται να πάρει μία μαύρη γλειώδη ουσία σε σύριγγα, ονόματι Soy Sauce, από έναν Τζαμαϊκανό και να τη δοκιμάσει πάνω του. Έλα, όμως, που του ανοίγει το μυαλό και του επιτρέπει να δει ό,τιδήποτε υπάρχει γύρω του, είτε είναι από αυτόν τον κόσμο, είτε από οποιονδήποτε άλλο. Και σα να μην έφτανε αυτό, χορηγεί την ίδια ουσία στον Dave. Στο σημείο εκείνο, ξεκινά η περιπέτεια των δύο φίλων, που περιλαμβάνει από τέρατα φτιαγμένα από κάθε είδους κρέας, μέχρι υπερμεγέθη έντομα και αράχνες που αψηφούν τη βαρύτητα.
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Είναι τόσο καφρίλικο, τόσο αλλόκοτο, που κάθε μικρή σκηνή αποκτά πεντακάθαρο νόημα. Από τη σκηνή που ανοίγει ο καταψύκτης και όλα τα κρέατα σχηματίζουν ένα τέρας, μέχρι τη μεταμόρφωση ενός πόμολου σε ανδρικό πέος, προϊδεάζουν το θεατή για το τι θα επακολουθήσει. Είναι προφανές πως η ταινία δεν παίρνει σε κανένα σημείο τον εαυτό της στα σοβαρά, οπότε αν ψάχνετε για σοβαρή ταινία επιστημονικής φαντασίας, στραφείτε αλλού. Από την άλλη, θα σας πρότεινα να τη δείτε γιατί έχει την ικανότητα να αηδιάσει, να γελοιοποιήσει και να αφήσει με ανοιχτό το στόμα τους πάντες σε ένα διάστημα 30 δευτερολέπτων. Οπότε, αν έχετε ανάγκη από μία ταινία sci fi εμπλουτισμένη με γερές δόσεις (χαζο)κωμωδίας, κατεβάστε την επί τοπέως και δείτε την μονοκοπανιά.
Κανένα τελικό σχόλιο;
Απλά το παρακάτω gif, για να καταλάβετε για τι πράμα μιλάμε!
Blogoscars 2013 Ημέρα 8η: Best Picture (Καλύτερης Ταινίας) Θέσεις 10-1
No 10: The Cabin In The Woods
No 9: The Avengers
No 8: Silver Linings Playbook
No 7: Seeking A Friend For The End Of The World
No 6: Moonrise Kingdom
No 5: Lincoln
No 4: The Untouchables
No 3: Cloud Atlas
No 2: Life Of Pi
No 1: Django Unchained
No 10: The Cabin In The Woods
No 9: The Avengers
No 8: Silver Linings Playbook
No 7: Seeking A Friend For The End Of The World
No 6: Moonrise Kingdom
No 5: Lincoln
No 4: The Untouchables
No 3: Cloud Atlas
No 2: Life Of Pi
No 1: Django Unchained
Blogoscars 2013 Ημέρα 7η: Best Picture (Καλύτερης Ταινίας) Θέσεις 20-11
No 20: The Hunger Games
No 19: To Rome With Love
No 18: Safety Not Guaranteed
No 17: Pitch Perfect
No 16: Indie Game: The Movie
No 15: The Imposter
No 14: Wreck-It Ralph
No 13: Skyfall
No 12: Argo
No 11: The Perks Of Being A Wallflower
No 20: The Hunger Games
No 19: To Rome With Love
No 18: Safety Not Guaranteed
No 17: Pitch Perfect
No 16: Indie Game: The Movie
No 15: The Imposter
No 14: Wreck-It Ralph
No 13: Skyfall
No 12: Argo
No 11: The Perks Of Being A Wallflower
Blogoscars 2013 Ημέρα 6η: Best Leading Actress (Καλύτερου 1ου Γυναικείου)
No 10: Rosemarie DeWitt (Your Sister’s Sister)
No 9: Halle Berry (Cloud Atlas)
No 8: Julianne Hough (Rock Of Ages)
No 7: Elisabeth Olsen (Liberal Arts)
No 6: Aubrey Plaza (Safety Not Guaranteed)
No 5: Kara Hayward (Moonrise Kingdom)
No 4: Emily Blunt (Salmon Fishing In The Yemen)
No 3: Naomi Watts (The Impossible)
No 2: Jennifer Lawrence (Silver Linings Playbook)
No 1: Keira Knightley (Seeking A Friend For The End Of The World)
No 10: Rosemarie DeWitt (Your Sister’s Sister)
No 9: Halle Berry (Cloud Atlas)
No 8: Julianne Hough (Rock Of Ages)
No 7: Elisabeth Olsen (Liberal Arts)
No 6: Aubrey Plaza (Safety Not Guaranteed)
No 5: Kara Hayward (Moonrise Kingdom)
No 4: Emily Blunt (Salmon Fishing In The Yemen)
No 3: Naomi Watts (The Impossible)
No 2: Jennifer Lawrence (Silver Linings Playbook)
No 1: Keira Knightley (Seeking A Friend For The End Of The World)
Blogoscars 2013 Ημέρα 5η: Best Leading Actor (Καλύτερου 1ου Ανδρικού)
No 10: Mark Duplass (Safety Not Guaranteed)
No 9: Jared Gilman (Moonrise Kingdom)
No 8: Omar Sy (The Untouchables)
No 7: Robert Downey Jr. (The Avengers)
No 6: Logan Lerman (The Perks Of Being A Wallflower)
No 5: Tom Hanks (Cloud Atlas)
No 4: Steve Carell (Seeking A Friend For The End Of The World)
No 3: Bradley Cooper (Silver Linings Playbook)
No 2: Daniel Day Lewis (Lincoln)
No 1: Christoph Waltz (Django Unchained)
No 10: Mark Duplass (Safety Not Guaranteed)
No 9: Jared Gilman (Moonrise Kingdom)
No 8: Omar Sy (The Untouchables)
No 7: Robert Downey Jr. (The Avengers)
No 6: Logan Lerman (The Perks Of Being A Wallflower)
No 5: Tom Hanks (Cloud Atlas)
No 4: Steve Carell (Seeking A Friend For The End Of The World)
No 3: Bradley Cooper (Silver Linings Playbook)
No 2: Daniel Day Lewis (Lincoln)
No 1: Christoph Waltz (Django Unchained)
Blogoscars 2013 Ημέρα 4η: Best Director (Καλύτερης Σκηνοθεσίας)
No 10: David Cronenberg (Cosmopolis)
No 9: Stephen Chbosky (The Perks of Being a Wallflower)
No 8: Woody Allen (To Rome With Love)
No 7: Wes Anderson (Moonrise Kingdom)
No 6: Sam Mendes (Skyfall)
No 5: Tom Tkyer, Lana Wachowski, Andy Wachowski (Cloud Atlas)
No 4: Joss Whedon (The Avengers)
No 3: Ben Affleck (Argo)
No 2: Ang Lee (Life Of Pi)
No 1: Quentin Tarantino (Django Unchained)
No 10: David Cronenberg (Cosmopolis)
No 9: Stephen Chbosky (The Perks of Being a Wallflower)
No 8: Woody Allen (To Rome With Love)
No 7: Wes Anderson (Moonrise Kingdom)
No 6: Sam Mendes (Skyfall)
No 5: Tom Tkyer, Lana Wachowski, Andy Wachowski (Cloud Atlas)
No 4: Joss Whedon (The Avengers)
No 3: Ben Affleck (Argo)
No 2: Ang Lee (Life Of Pi)
No 1: Quentin Tarantino (Django Unchained)
Blogoscars 2013 Ημέρα 3η: Best Supporting Actress (Καλύτερου 2ου Γυναικείου)
No 10: Anne Hathaway (The Dark Knight Rises)
No 9: Scarlett Johansson (The Avengers)
No 8: Jacki Weaver (Silver Linings Playbook)
No 7: Emily Blunt (Looper)
No 6: Emma Watson (The Perks Of Being A Wallflower)
No 5: Μάρω Κοντού (Αν...)
No 4: Sally Field (Lincoln)
No 3: Doona Bae (Cloud Atlas)
No 2: Zoe Kazan (Ruby Sparks)
No 1: Judi Dench (Skyfall)
No 10: Anne Hathaway (The Dark Knight Rises)
No 9: Scarlett Johansson (The Avengers)
No 8: Jacki Weaver (Silver Linings Playbook)
No 7: Emily Blunt (Looper)
No 6: Emma Watson (The Perks Of Being A Wallflower)
No 5: Μάρω Κοντού (Αν...)
No 4: Sally Field (Lincoln)
No 3: Doona Bae (Cloud Atlas)
No 2: Zoe Kazan (Ruby Sparks)
No 1: Judi Dench (Skyfall)
Blogoscars 2013 Ημέρα 2η : Best Supporting Actor (Καλύτερου 2ου Ανδρικού)
No 10: Alan Arkin (Argo)
No 9: Matthew McConaughey (Magic Mike)
No 8: Fran Kranz (Cabin In The Woods)
No 7: Tom Hardy (The Dark Knight Rises)
No 6: Mark Ruffalo (The Avengers)
No 5: Javier Bardem (Skyfall)
No 4: Ben Whishaw (Cloud Atlas)
No 3: Leonardo Di Caprio (Django Unchained)
No 10: Alan Arkin (Argo)
No 9: Matthew McConaughey (Magic Mike)
No 8: Fran Kranz (Cabin In The Woods)
No 7: Tom Hardy (The Dark Knight Rises)
No 6: Mark Ruffalo (The Avengers)
No 5: Javier Bardem (Skyfall)
No 4: Ben Whishaw (Cloud Atlas)
No 3: Leonardo Di Caprio (Django Unchained)
No 2: Ezra Miller (The Perks Of Being A Wallflower)
No 1: Robert De Niro (Sliver Linings Playbook)
Blogoscars 2013 Ημέρα 1η : Best Screenplay (Καλύτερο Σενάριο)
No 10: Seeking a Friend for the End of the World
No 9: The Perks Of Being A Wallflower
No 8: Moonrise Kingdom
No 7: Wreck-It Ralph
No 6: Cloud Atlas
No 5: The Avengers
No 4: Cabin In The Woods
No 3: Untouchables
No 10: Seeking a Friend for the End of the World
No 9: The Perks Of Being A Wallflower
No 8: Moonrise Kingdom
No 7: Wreck-It Ralph
No 6: Cloud Atlas
No 5: The Avengers
No 4: Cabin In The Woods
No 3: Untouchables
No 2: Django Unchained
No 1: The Life Of Pi
Περί τίνος πρόκειται;
Το Λίκνολν, όπως φανερώνει ο τίτλος του, πραγματεύεται την επίδραση του 16ου προέδρου των Η.Π.Α. στον τρόπο με τον οποίο ολόκληρος ο κόσμος αντιλαμβάνεται τη δουλεία. Η διήγηση αρχίζει από την επανεκλογή του στη θέση του επικεφαλής του Λευκού Οίκου και την προσπάθεια απελευθέρωσης των νέγρων κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου, μέχρι τη δολοφονία του τον Απρίλιο του 1865. Μια βιογραφία που δημιουργεί το πορτραίτο ενός από τους σημαντικότερους ανθρώπους που έζησαν ποτέ στην Αμερική και τον συστήνει στο κοινό του υπόλοιπου κόσμου που ελάχιστα γνωρίζει για το πρόσωπό του.
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Η άποψή μου για την ταινία αυτή καθεαυτή είναι πως είναι αχρείαστα μακροσκελής, με διαλόγους που κουράζουν μετά την επανάληψη πολλών άχρηστων, αλλά και ακαταλαβίστικων για το ευρύ, εξωαμερικάνικο κοινό. Γεγονός, όμως, που αντισταθμίζεται από τις εκπληκτικές ερμηνείες όλων των βασικών χαρακτήρων, από τον Ντάνιελ Ντέι Λιούις μέχρι τον Τόμυ Λι Τζόουνς και τη Σάλυ Φηλντ. Εκεί που θέλω πραγματικά να σταθώ, είναι η ερμηνεία του πρώτου. Καταφέρνει να δώσει ένα χρώμα, έναν γήινο χαρακτήρα που αφαιρεί από το Λίνκολν το δικαίωμα να κατοικεί στη σφαίρα του φανταστικού ή έστω της ιστορίας, αλλά σου τον συστήνει και σε αναγκάζει να νιώσεις ότι νιώθει και να δικαιολογήσεις κάθε άποψή του σαν να ήταν δική σου. 2 thumbs up και πρόσω ολοταχώς για τα βραβεία της Ακαδημίας με το Λίνκολν μπροστάρη.
Κανένα τελικό σχόλιο;
Δε συνηθίζω να συναρπάζομαι από ιστορικές ταινίες, ειδικά εκείνες που αναφέρονται στον πόλεμο ως μέσο κυριαρχίας, αλλά αν ζούσα και γω τότε, μάλλον Yay θα ψήφιζα στην ψηφοφορία για την κατάργηση της δουλείας.
Περί τίνος πρόκειται;
Ο Νίκολας Μπάρκλευ, ένα παιδί 13 ετών, εξαφανίστηκε από το Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών το 1994 από τη γειτονιά του και ήταν αγνοούμενος για 3 χρόνια. Όλα αυτά μέχρι που μια μέρα, η οικογένειά του δέχεται μία κλήση από την Ισπανία πως το παιδί τους βρέθηκε και έχει βρει καταφύγιο σε ένα αστυνομικό τμήμα. Όταν η αδερφή του Νίκολας αποφασίζει να τον παραλάβει αυτοπροσώπως αεροπορικώς, δεν φαντάζεται πως το άτομο που επρόκειτο να καλωσορίσει στο σπίτι της δεν είναι ο αδερφός της. Είναι ένας 23χρονος νεαρός Γάλλος, που τον υποδύεται με σκοπό να ξεφύγει από ό,τι τον κυνηγάει στην Ισπανία. Η ταινία αφηγείται, μέσα από συνεντεύξεις των πρωταγωνιστών της ιστορίας, την πορεία του νεαρού που υποδύεται το Νίκολας, από την εύρεσή του σε έναν τηλεφωνικό θάλαμο, μέχρι την σύλληψή του για πλαστοπροσωπία.
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ. Και το λέω εγώ που δεν είμαι μεγάλος φαν. Για την ακρίβεια, δε νομίζω να έχω δει πάνω από 10 στη ζωή μου (και πάλι πολλά λέω). Και όμως αυτό είχε κάτι το ιδιαίτερο. Κάτι το διαφορετικό. Θύμιζε δημιούργημα του φανταστικού, όμως οι συνεντεύξεις μου υπενθύμιζαν ότι είναι 100% αληθινό. Θαύμασα τον απατεώνα σε πολλές στιγμές και κατηγόρησα την οικογένεια που τον δέχτηκε σε άλλες. Και τότε είδα κάτι που δεν το περίμενα. Μια ανατροπή. Ποιος να το φανταζόταν πως όταν πάτησα το enter για να δω την ιστορία ενός κλέφτη ταυτοτήτων, θα με έβαζε σε σκέψεις για τα κίνητρα όλων των άλλων πέρα από τον ίδιο; Κρίμα που δεν προτάθηκε για Όσκαρ.
Κανένα τελικό σχόλιο;
Τώρα που είπα Όσκαρ, ξέχασα να σας πω. Έρχονται τα blogoscars σιγά σιγά και όποιος αναγνώστης του MultiViuz θέλει (ναι σε σας τους 5 μιλάω), ας μου στείλει μια λίστα με τις καλύτερες ερμηνείες, σκηνοθεσίες και γενικά ταινίες του 2012. Ευχαριστώ.
Περί τίνος πρόκειται;
Ο Πωλ, ένας δεσμοφύλακας θανατοποινιτών, το 1935, περνάει τη χειρότερη ουρολοίμωξη της ζωής του, έχει να αντιμετωπίσει τις ιδιοτροπίες του Πέρσυ, ενός κακομαθημένου δεσμοφύλακα που έχει μπει με μέσον στο πόστο του και αντιμετωπίζει αρκετά συχνά την θανάτωση δια της ηλεκτρικής καρέκλας των τροφίμων της πτέρυγάς του. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ένας γιγαντιαίος μαύρος κατάδικος με καρδιά μικρού παιδιού, ονόματι Τζον Κόφι, έρχεται να προστεθεί στη λίστα των κρατουμένων. Πού να φανταστεί, όμως, ότι ο άνθρωπος αυτός, που έχει καταδικαστεί άδικα για δύο φόνους που δε διέπραξε, θα του αλλάξει τη ζωή; Γιατί ο Τζον, έχει ένα μοναδικό χάρισμα. Με μία κινήσή του μπορεί να γιατρέψει κάθε μορφής αρρώστια...
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Υπέροχο. Είναι αυτό που λέμε ταινία με πραγματικό λόγο ύπαρξης. Από το πρώτο λεπτό σε καθηλώνει με την ερμηνεία και την κατάθεση ψυχής των βασικών πρωταγωνιστών. Ο Τομ Χανκς, σε έναν διαφορετικό ρόλο, είναι ένας προβληματισμένος και λίγο δυστυχισμένος δεσμοφύλακας. Ο μακαρίτης ο Μάικλ Ντάνκαν, που όσοι τον έχετε δει σε άλλες ταινίες, θα συμφωνήσετε πως η ηθοποιία του μπορούσε να συγκριθεί με το μπόι του, είναι καθηλωτικός. Σε κάνει να νιώσεις συμπόνια και την ανάγκη να τον βγάλεις από εκεί μέσα, να τον ελευθερώσεις από τον ίδιο του τον εαυτό. Βέβαια, τίποτε από όλα αυτά δε θα ήταν δυνατό, αν δεν υπήρχε το ομώνυμο βιβλίο του Stephen King, ενός συγγραφέα που χειρίζεται το συναίσθημα και την ανάγκη για παρηγοριά με τον τρόμο και το μυστήριο. Ακόμη μία από τις ταινίες που βασίστηκαν σε βιβλίο του και έγιναν instan classics.
Κανένα τελικό σχόλιο;
Χωρίς να αγγίζει βαθιά θρησκευτικά θέματα, εξερευνά το Θεό. Χωρίς να παρουσιάζει κάτι το θετικό, προβάλλει τον οπτιμισμό. Μιλώντας για το θάνατο, σε κάνει να χαμογελάς με τη σκέψη της ζωής.
Περί τίνος πρόκειται;
Ο Πατ έχει διπολική διαταραχή. Μανιοκαταθλιπτικός δηλαδή. Και τι καλύτερο από το να ξεσπάσει, στέλνοντας τον εραστή της γυναίκας του στο νοσοκομείο; Κάτι τέτοιο τον οδηγεί κατευθείαν σε μία ψυχιατρική κλινική, τρόφιμος της οποίας παραμένει για 8 μήνες. Όταν η μητέρα του αποφασίζει να τον βγάλει, αυτός προσπαθεί να κάνει τα πάντα για να ξαναβρεθεί με την γυναίκα του, η οποία του έχει θέσει περιοριστικούς όρους. Στην πορεία, όμως, γνωρίζει την Τίφανυ, μία σεξομανή νεαρή χήρα που του κάνει τη ζωή πατίνι. Αρκούν οι κοινές τους εμπειρίες να τον κάνουν να ξεχάσει τη γυναίκα του, ή μήπως θα αλληλοχρησιμοποιηθούν για να εκπληρώσει καθένας τις επιθυμίες του;
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Η feelgood ταινία των φετινών Oscars. Προτεινόμενη για πρώτους και δεύτερους ανδρικούς και γυναικείους, μας θυμίζει γιατί αγαπάμε τον Ρόμπερτ ΝτεΝίρο και μας υπενθυμίζει ότι η Τζένιφερ Λώρενς είναι, ίσως, η πιο ταλαντούχα ανερχόμενη νέα ηθοποιός. Μεγάλη έκπληξη αποτελεί ο Μπράντλευ Κούπερ, που δε μας έχει συνηθίσει σε τέτοιου είδους ειλικρινείς ερμηνείες. Κρίμα που τα φετινά βραβεία Oscar έχουν μία από τις πιο δύσκολες κατηγορίες πρώτου ανδρικού, και αναμένεται μεγάλο κονταροχτύπημα. (Μάλλον ο Ντάνιελ Ντέυ Λιούις θα το πάρει, αλλά δεν είδα ακόμα το Λίνκολν). Μου άρεσε ο τρόπος που μπλέκει το αμερικάνικο ποδόσφαιρο, τον χορό, τα ψυχοφάρμακα και τον Χέμινγουέι σε έναν ανεμοστρόβιλο από χαστούκια, φιλιά, βρισιές και ενδοσκοπήσεις. Ευρηματική και έξυπνη, μου άφησε μία γλυκιά γεύση στο στόμα που χαρακτηρίζει τις περισσότερες Happy End ταινίες του Hollywood. Το μόνο που με χάλασε ήταν λίγο η διάρκεια. 2 ώρες που θα μπορούσαν άνετα να χωρέσουν σε μιάμιση. Όπως και να 'χει ήταν μία υπενθύμιση πως η τρέλα του καθενός είναι αυτό που τον κάνει διαφορετικό.
Κανένα τελευταίο σχόλιο;
Θέλω να διαβάσω το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε, γιατί κάπου είδα πως είναι αρκετά αστείο και ψυχαναλυτικό συνάμα. Ναι ρε, "συνάμα", ξέρω και τέτοιες λεξούλες!
Περί τίνος πρόκειται;
Βρισκόμαστε στο 1980. Όλος ο κόσμος έχει στραμμένα τα μάτια του στην επανάσταση του Ιράν και στην πολυήμερη ομηρία όλων των εργαζομένων της Αμερικανικής Πρεσβείας με την κατηγορία της κατασκοπείας. Όλων εκτός 6 τυχερών που πρόλαβαν να διαφύγουν τη σύλληψη και βρήκαν καταφύγιο στο σπίτι του Καναδού πρέσβη. Οι αντάρτες, όμως, έχουν αρχίσει να υποψιάζονται την κατάσταση, και αυτό καθιστά επιτακτική ανάγκη τη διάσωση τους από την CIA με ένα ιδιαίτερο σχέδιο. Τη δημιουργία μίας ψεύτικης ταινίας με αληθινό σενάριο κι αληθινή εταιρία παραγωγής. Το βαρύ ρόλο της ενορχήστρωσης της επιχείρησης επωμίζεται ο Τόνυ Μέντεζ (Ben Affleck) που πηγαίνει στο Ιράν, ως ο παραγωγός του "Αργώ".
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Ξεκίνησα την προβολή έχοντας τα παρακάτω στο μυαλό μου. Αληθινή ιστορία, Μπεν Άφλεκ, Χρυσές Σφαίρες Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας. Μετά το τέλος της ταινίας, είχα τα παρακάτω στο μυαλό μου. John Goodman, Μπεν Άφλεκ, Το πολύ ένα όσκαρ. Και αυτό γιατί, ενώ το concept είναι ενδιαφέρον, το ατού της αληθινής ιστορίας πιο πολύ περιορίζει παρά ανυψώνει την πλοκή. Αν και όλη η δράση περιστρέφεται γύρω από τους 6 φυγάδες, μαθαίνουμε ελάχιστα για αυτούς, και πάρα πολλά για τους εξ Αμερικής διασώστες τους. Δεν ξέρω. Ίσως οι τόσο καλές κριτικές από τις Ηνωμένες Πολιτείες να εμπίπτουν στην κατηγορία Εθνικό Φρόνημα. Όπως, πιστεύω, πως θα εμπίπτει και το Zero Dark Thirty. Γιατί απονομή Όσκαρ χωρίς Αμερικανιά με Α κεφαλαίο δε γίνεται. Να μη σας αποθαρρύνω, όμως. Η ταινία αξίζει. Απλά θα περάσει σε εκείνο του ντουλαπάκι του μυαλού σας που το ανοίγετε μία στο τόσο για να μνημονεύσετε μία κατάσταση ή ατάκα.
Κανένα τελικό σχόλιο;
Δείτε το με επιφυλάξεις. Να προσέχετε κάθε στιγμή της ταινίας και μην είστε τόσο κριτικοί. Α, και η τελευταία σκηνή δράσης, έχει πολύ σασπένς. Αυτά.
Περί τίνος πρόκειται;
Η σημερινή ταινία έχει μία ιδιαιτερότητα. Διαδραματίζεται σε ένα πολύ στενό χρονικό διάστημα μεταξύ 10:50 και 11:14 μίας νύχτας. Κατά τη διάρκεια αυτών των 24 λεπτών, μας δείχνει 5 ιστορίες που όλες οδηγούν στο ίδιο ακριβώς σημείο. Περιπλέκονται και καταλήγουν σε δύο φόνους, έναν πολύ επίπονο ακρωτηριασμό και αρκετές συλλήψεις. 10 άνθρωποι πλέκονται σε μία αλληλουχία συμπτώσεων και γίνονται μάρτυρες των παιχνιδιών της μοίρας.
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Παράξενη. Πολύ παράξενη ταινία. Σαν έναν απλοϊκό συνδυασμό του Memento με το 4.3.2.1 και με αρκετές δόσεις καφρίλας. Δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε, αν και έχω βάσιμες υποψίες πως έχασα βασικά νοήματα της πλοκής. Αρκετοί διάσημοι ηθοποιοί, όπως Hilary Swank, Patrick Swayze και Colin Hanks συνθέτουν ένα cast που θέλει να αναπτύξει 10 χαρακτήρες μέσα σε μιάμιση ώρα, μπερδεύοντας τη δράση, την εξαπάτηση και τον ακούσιο φόνο με την ανάγκη των χαρακτήρων να ξεφύγουν. Δεν ξέρω τι βαθμό να βάλω. Μάλλον ένα 5, επειδή δεν την κατάλαβα. Ας με συγχωρέσουν οι φαν του είδους.
Κανένα τελικό σχόλιο;
Αν κάποιος τη δει και καταλάβει κάτι παραπάνω, ας μου πει και μένα παρακαλώ.
Περί τίνος πρόκειται;
Μία κλασσική ταινία που περιστρέφεται γύρω από 12 ενόρκους, το 1957, μίας φαινομενικά εύκολης υπόθεσης. Ένα αγόρι κατηγορείται πως σκότωσε τον πατέρα του και όλα τα στοιχεία δείχνουν την ενοχή του. Αν το αγόρι αποδειχθεί αθώο τότε αφήνεται ελεύθερο, αλλιώς οδηγείται κατευθείαν στην ηλεκτρική καρέκλα. Και ενώ όλοι οι ένορκοι ψηφίζουν ένοχος από την αρχή, ένας σκεπτόμενος από αυτούς, στέκεται εμπόδιο στην παμψηφεί καταδίκη του κατηγορουμένου. Έτσι αρχίζει ένα γαϊτανάκι συζητήσεων, που πολύ συχνά μετατρέπεται σε διαπληκτισμό και διαφωνία, με απώτερο στόχο την απόδοση δικαιοσύνης με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Ποια είναι η δική μου κριτική;
Wow! Απλά υπέροχο. Από την πρώτη μέχρι την τελευταία σκηνή, αυτή η τόσο καλογυρισμένη ταινία, ζητάει εναγωνίως τη συμμετοχή του μυαλού σου, έτσι ώστε να προχωρήσει η πλοκή. Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι καταπληκτικές, και ενώ ουσιαστικά έχουμε 12 πρωταγωνιστές, κάθε ένας από αυτούς έχει ουσιαστική ανάπτυξη και δεν μπορεί να χαρακτηριστεί καρικατούρα. Η σκηνοθεσία επαυξάνει την τεταμένη ατμόσφαιρα που επικρατεί, πράγμα πολύ δύσκολο μιας και ολόκληρη η ταινία διαδραματίζεται στο εσωτερικό του δωματίου ενόρκων. Τώρα, μπορεί κάποιος να μου πει, ασπρόμαυρες ταινίες θα βλέπουμε; Θέλω να τονίσω πως η έλλειψη χρώματος, βοηθά στην εστίαση της προσωπικότητας του καθενός από τους 12 ενόρκους. Α, και όταν βλέπατε μικροί τη Βουγιουκλάκη να φωνάζει "Άλλος για τη βάρκα μας" και τον Παπαμιχαήλ να την ερωτεύεται ξανά και ξανά σε σημείο αηδίας, καλά ήταν. Οι 12 ένορκοι σας πείραξαν.
Κανένα τελευταίο σχόλιο;
Η πρώτη ταινία στην οποία βάζω τον απόλυτο βαθμό 9. Μην τη χάσετε, θα χάσετε!
